Marianne Notschaele-den Boer - vorige levens - reïncarnatietherapie

Marianne Notschaele-den Boer - vorige levens - reïncarnatietherapie
Marianne Notschaele, ook op Twitter (klik op afbeelding)

6 mei 2012

Bang om facturen uit te schrijven - kalligraferen - vorig leven - rechtspraak in de middeleeuwen

Vrouwe Justitia
Een kort artikeltje dit keer, na twee lange 'oorlogsblogs' deze week, die in het teken stonden van reïncarnatie(therapie) en vorige levens.

Vrouwe Justitia

Rechters anno 2012 doen hun best na hoor en wederhoor een juist vonnis uit te spreken. Afbeeldingen van Vrouwe Justitia zie je vaak in of bij gerechtsgebouwen en andere plaatsen waar recht wordt gesproken. De weegschaal die ze ophoudt stelt de afweging voor van bewijzen en getuigenissen, die in het voor- of nadeel van een verdachte spreken. Het zwaard staat voor het vonnis dat wordt uitgesproken. Meestal zijn haar ogen geblinddoekt, om aan te geven dat de rechtspraak slechts feiten en daden veroordeelt, ongeacht de persoon.

Rechtspraak in de middeleeuwen

Bij het werken met reïncarnatietherapie en trauma's uit vorige levens, duiken cliënten tijdens een sessie wel eens in een vorig leven waarin ze het slachtoffer waren van minder zorgvuldige rechtspraak, om het netjes uit te drukken.

'Rechtbanken' in de middeleeuwen maakten er soms een potje van. Wie vermogend was, kon rechters omkopen en vrijuit gaan. Wie geen vrienden had en niet over geld beschikte, kon vanwege een klein vergrijp in het ergste geval al de doodstraf krijgen.
Bij heksen- of religievervolgingen werden massa-rechtspraken gehouden: grote groepen mensen werden opgepakt en zonder enige vorm van rechtspraak gevangengezet, gemarteld en/of gedood.
Mensen die dergelijke onzorgvuldige vonnissen meemaakten, werden in levens daarna voorzichtiger met zich uitspreken voor een specifieke religie of durfden niet meer te werken met zalfjes, kruiden of hun hooggevoeligheid, uit angst vervolgd te worden.

Een rechtbankervaring uit een vorig leven in de middeleeuwen kan ook op andere wijze nawerken, hieronder een voorbeeldje.

Geen facturen durven schrijven als zzp-er

Maaike, een vriendin van me, heeft een eigen praktijk als coach en therapeute. Toen we een keer samen ergens een workshop volgden, raakten we in gesprek over het wel en wee als kleine zelfstandigen met een eigen praktijk.

Maaike vertelde me dat haar praktijk goed liep, maar "dat ze moeite had met cliënten en betalingen". Na afloop van een consult durfde ze regelmatig geen geld te vragen aan haar cliënten. "Ik ben bang om een factuur uit te schrijven en die aan de betrokkene te overhandigen." Ze liet dus af en toe een cliënt de deur uitgaan zonder dat ze een factuur meegaf of zonder dat ze betaald werd voor haar diensten.
Dat leek me niet zo slim, ik opperde: "Maak een standaardfactuur, zet die in je pc en geef  dan telkens één printje mee aan een cliënt als je klaar bent."
"Nee", zei Maaike, "ik schrijf facturen altijd met de hand, hoewel ik weet hoeveel tijd me dat kost."

Maaike gebruikte andere, specifieke uitspraken om haar probleem te omschrijven. Hierbij kreeg ik spontaan informatie over een vorig leven van haar, in de vorm van beelden over rechters, rechtspraak en gevangenen.

Rechtspraak in vroegere tijden

Ik zag Maaike voor me, als man, in een ander leven. De man zat aan een grote, lange houten tafel. Voor zich had hij documenten, een potje inkt, een ganzenveer. Aan dezelfde tafel zaten meer mannen. Allemaal in het zwart gekleed, nette kostuums aan, overhemden met witte kragen en frutsels. Hoge, zwarte hoeden op. Ze zagen er uit als rechters in een tijdsperiode die aandeed als rond 1600-1650. Wat verder van de tafel vandaan was een houten podium waarop publiek zat dat gilde en joelde. Een openbare rechtszitting. Een klein groepje gevangenen, 7 - 10 mensen, stond in de buurt van de lange tafel waaraan de rechters zaten. De gevangenen waren geboeid aan handen en voeten, ze zagen er mager, vies en terneergeslagen uit.
De man met ganzenveer en inkt, een soort klerk, noteerde op vellen papier (perkament?) het uitgesproken vonnis. Daarna overhandigde hij de documenten aan een andere man, een bewaker, die de gevangenen wegvoerde.

Ik legde Maaike uit wat ik 'zag' en zei dat een vonnis noteren in vroegere tijden nu echt niet meer hetzelfde was als een cliënt een factuur overhandigen. Haar cliënten waren nu toch immers geen gevangenen die veroordeeld werden? Ze verlieten toch juist haar praktijk nadat ze door haar therapeutisch geholpen waren?

Kalligraferen

Maaike's mond viel open van verbazing, daarna schoot ze in de lach. Ze zei: "Wist je dat mijn hobby kalligraferen is?" Nee, want zo goed kende ik haar nu ook weer niet. "En dat ik het liefst iedere factuur voor een cliënt mooi zou willen kalligraferen? Dat doe ik natuurlijk niet, ik kalligrafeer wel uitnodigingen voor feesten en partijen."
Dat leek me volkomen logisch. Een uitnodiging kalligraferen - iemand uitnodigen te komen voor iets leuks - is precies het tegenovergestelde van een vonnis uitschrijven waarna gevangenen moeten 'vertrekken' - veroordeling -.


Na ons gesprek - en ja, ik mocht van haar dit voorbeeld gebruiken om er ooit nog eens een verhaal van te maken - heeft Maaike een standaardfactuur in haar pc gezet, print ze gewoon een factuur uit en overhandigt ze die aan een vertrekkende cliënt. Stukken handiger en sneller. Haar klanten worden immers niet terechtgesteld, maar gaan slechts blij de deur uit.
Soms kan een piepklein inkijkje in een vorig leven verrassend positief uitpakken.

Meer lezen over de invloed van vorige levens... ga naar www.vorigelevens.nl
Je kunt daar gratis enkele ebooks downloaden.

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.mariannenotschaele.nl