Reïncarnatietherapie en verdwijnen van eczeemklachten - artikel in Paravisie

Paravisie

Met dank aan de redactie van het spiritueel maandblad Paravisie voor het plaatsen van het eerste verhaal uit mijn nieuwe boek 'Reïncarnatieverhalen. Lang zullen we leven!' 
Dit verhaal over eczeemklachten en reïncarnatietherapie is geplaatst in het septembernummer 2013, pagina 8-9. Zodra het Paravisie-nummer uit de winkel is, zal ik een pdf op mijn website plaatsen.
Artikel is nu hier te lezen. Toegevoegd 21-9-2013.

Boek winnen?

Als je in aanmerking wilt komen om het Ankertje te winnen, kun je de redactie van Paravisie mailen en in je e-mail aangeven waarom jij juist dit boek graag wilt winnen.
Ben je ongeduldig? Je kunt mijn nieuwste boek overal kopen (papieren versie, Ankertje en digitaal). Zie ook bij uitgeverij AnkhHermes.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl

Amanda Krabbé over vorige levens in het tv-programma 'Het inzicht met Martijn en Amanda'



TV-programmma OHM 'Het inzicht met Martijn en Amanda'
 

Johan Noorloos - tv-programma Inzicht

Altijd leuk om bekende Nederlanders uitspraken te horen doen over reïncarnatie of vorige levens. Ik verzamel hun quotes voor dit Blog. Als je tips voor me hebt, mail me ;).

In tv-programma 'Het Inzicht met Martijn en Amanda Krabbé' (omroep OHM, 17 augustus jl.) spreekt yogadocent Johan Noorloos in het zonnige Toscane met zijn gasten over het leven en levenslessen, werk, relatie, yoga en meditatie.

Amanda Krabbé over vorige levens

Op driekwart van het programma vraagt Johan tijdens een van de gesprekken: "Is het voorbestemd, dat jullie elkaar zijn tegengekomen?"
Martijn: "Nee, ik denk dat het puur toeval is."
Johan: "Is het toeval?"
Martijn: "Ja."
Amanda: "Mmm. Het stomme is, dat..."
Martijn: "Predestinatie, dat is ook goed."
Amanda: "... als iemand mij vraagt: Heb je het gevoel dat je Martijn je hele leven al kent, dan denk ik, als ik eerlijk ben, dan voelt het of ik Martijn al 100 levens naast me gehad heb, in welke vorm dan ook."
Martijn: "Ik denk van die 100 levens trouwens in dit leven wel het meest lastig, als ik eerlijk ben."
Amanda: "Ik weet daar te weinig van, ik weet alleen dat het wel zo voelt."

Het tv-programma is deze week nog te bekijken via 'Uitzending Gemist".

Andere BN-ers over reïncarnatie

Leestip voor Amanda: Hé, waar ken ik je van?', een boek over relaties en vorige levens.

In dit Blog Vorige Levens vind je ook quotes van andere BN-ers, bijv. Sylvana Simons, Erica Terpstra, Halle Berry en Rattan Chadha (Mexx-oprichter). Zet hun naam in het zoekfilter rechts, en je komt de artikelen vanzelf tegen.


Groetjes,

Marianne Notschaele
Reïncarnatietherapeut/schrijfster
www.vorigelevens.nl

'De witte veer' - John Boyne - roman - 1e wereldoorlog - keuzes maken: wel of niet vechten? - boekreview

De witte veer - roman - John Boyne

over wo1

John Boyne, schrijver van 'De jongen in de gestreepte pyjama'

Een paar jaar geleden las ik de inmiddels overal bekende roman 'De jongen in de gestreepte pyjama' van John Boyne. Dat boek gaat over een 9-jarig Duits jongetje Bruno dat in 1943 met zijn familie van Berlijn verhuist naar 'Oudwis', een vreemde plaats waar mensen in gestreepte pyjama's achter een hek wonen. Concentratiekamp Auschwitz, door kinderogen bekeken. Bruno sluit vriendschap met Shmuel, een jongetje dat achter het hek woont. Een vriendschap met dramatische gevolgen.
John Boyne beschreef de gebeurtenissen vanuit Bruno's perspectief. Hij hield het taalgebruik bewust simpel. Juist door deze eenvoud kwam het vreselijke lot van Joodse kampgevangenen des te harder aan bij lezers van zijn boek.
Ondanks het grote verkoopsucces van dit ontroerende boek, was er ook kritiek op Boyne's verhaal. Zou Bruno, de 9-jarige zoon van een kampcommandant - die pal naast het concentratiekamp woont - echt niet door hebben gehad dat die mensen gevangenen waren? 
Ik vond die kritiek niet terecht. Hedendaagse kinderen van 9 jaar oud zijn verder in hun ontwikkeling en weten meer van wat er in de wereld speelt dan kinderen die opgroeiden in de jaren dertig/veertig van de vorige eeuw. Uit ervaringen van cliënten in mijn praktijk - die zich situaties als kind herinneren in die periode - blijkt precies hetzelfde. Sommige kinderen hadden weinig weet van de oorlog, ouders hielden veel verborgen onder het mom 'wat niet voor kinderoren bestemd is'. Dat gold zowel voor Joodse kinderen als voor kinderen van fanatieke Duitse soldaten.
'De jongen in de gestreepte pyjama' vond ik een mooi boek. Juist omdat het zo eenvoudig van taal is, leen ik het vaak uit aan cliënten in mijn praktijk reïncarnatietherapie, wanneer cliënten emoties moeten verwerken en afronden als ze nog last hebben van pijnlijke herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. 

Eerste Wereldoorlog

'De witte veer' van John Boyne stond al een jaar op mijn lees-verlanglijstje. Daar waar 'De jongen in de gestreepte pyjama' over de Tweede Wereldoorlog gaat, is het onderwerp nu de Eerste Wereldoorlog.
In 2 dagen las ik de 318 pagina's uit, hier en daar met dichtgeknepen keel van emotie, af en toe een traan latend. Knap, als een auteur je zo kan laten meeleven en meevoelen met de beschreven gebeurtenissen.
De uitstekende vertaling is verzorgd door Machteld Jansen. In het boek (uitgave De Boekerij BV, ISBN 9789022560204) kwam ik maar 1 taalfoutje tegen, een unicum tegenwoordig :). Een goed geredigeerd boek leest heerlijk weg. 

Inhoud

Ik hou van boeken in chronologische vertelvolgorde, maar tegenwoordig ontkom je niet aan de 'om-en-om' methode. Afwisseling is de trend in uitgeverijland. Gebeurtenissen dienen te worden verteld vanuit meerdere perspectieven of plaats te vinden in verschillende tijdsperioden. Al dat heen-en-weer-gespring is niet zo mijn ding omdat het soms een beetje geforceerd overkomt. Een trucje om de spanning erin te houden.
In de 'De witte veer' zijn de vertelblokken met flashbacks en de daar weer in opgenomen jeugdherinneringen gelukkig goed verdeeld. Maar John Boyne moet wel uitkijken dat hij niet teveel focust op cliffhangers want dan krijg je als lezer de neiging stukken over te slaan of achterin het boek te kijken om te zien hoe het verhaal afloopt.
Deze roman leest echt als een trein, is spannend, ontroerend en ook nog eens historisch verantwoord zonder dat het een geschiedenisles wordt.

Er zijn twee belangrijke verhaallijnen:
(1) de rauwe werkelijkheid van de loopgravenoorlog tussen 1914-1918 en de uitwerking ervan op soldaten (en hun families);
2) een (seksuele) relatie tussen twee mannen. Homoseksualiteit in de jaren twintig van de vorige eeuw was strafbaar.
Binnen deze twee grote verhaallijnen lopen er allemaal - goed te volgen - kleinere lijntjes naar in elkaar grijpende gebeurtenissen.

Indeling

 1) Norwich (Engeland), september 1919.
De 21-jarige Tristan Sadler reist per trein naar Marian Bancroft. Zij woont in Norwich en is de zus van Tristans oorlogskameraad Will. Tristan en Will vochten als jonge soldaten tijdens de Eerste Wereldoorlog in de loopgraven op Frans grondgebied, tegen de Duitsers. Will overleefde de oorlog niet.
Tristan heeft brieven in zijn bezit - geschreven door Marian aan haar broer Will in oorlogstijd - die hij haar graag persoonlijk wil overhandigen.

2) Militaire kazerne Aldershot, april - juni 1916.
De 17-jarige slagerszoon Tristan Sadler doet zich voor als 18-jarige, om in dienst te kunnen. Hij ontmoet in de kazerne de 19-jarige zoon van een dominee, Will Bancrof. Zij raken met elkaar bevriend als ze worden klaargestoomd om te gaan vechten aan het front.

3) Norwich, september 1919.
Tristan en Marian halen samen herinneringen op aan Will terwijl ze thee drinken, in een pub zitten, wat eten, en wandelen door Norwich. Ondanks het voortkabbelende gesprek voel je de onderhuidse spanning oplopen van twee karakters die botsen: een vinnige Marian en een kwetsbare Tristan. Tristan wil iets bespreekbaar maken, maar durft niet.

4) Fankrijk, juli - september 1916.
De harde werkelijkheid van soldaten in loopgraven en oorlog voeren. Regen, modder, kou, ziekte, ratten, zandzakken sjouwen. Kameraadschap en vijandschap. Relaties, troost. 

5) Norwich, september 1919.
Het gesprek tussen Tristan en Marian zet zich voort.

6) Frankrijk, september - oktober 1916.
Loopgraven. Ziekte, gekte. De waanzin van vechten tegen de vijand. Helden, lafaards, gewetensbezwaarden. Wie is een 'witte veer', een lafaard?

7) Londen, oktober 1979.
Tristan is een oude man, succesvol romanschrijver. Hij ontmoet nog één keer Marion Bancroft. Het einde is verrassend.

Homoseksualiteit

Thema's als vriendschap tussen mannen, wel of niet homoseksueel zijn, willen vechten, wapens juist willen neerleggen, lafheid, keuzes in oorlogstijd en geestelijke/lichamelijke nawerkingen van strijden aan het front worden prachtig uitgewerkt in deze roman. Uit alles blijkt tijdens het lezen dat John Boyne een gevoelige man is die uitstekend personen- en situaties kan beschrijven. 
Met kleine details onthult hij telkens weer verrassende dingetjes. Soms vang je daarbij glimpen op van de auteur zelf: hoe hij over schrijven denkt, homoseksuele relaties, jeugdervaringen die hem zelf pijn moeten hebben gedaan, en heel soms een flardje vorig leven. Iets waar de schrijver zich zelf niet bewust van is. Als reden om dit boek te schrijven, vertelde hij in een interview "dat hij toevallig naar een tv-programma keek over oorlogsveteranen en het begrip witte veren en dat hij daaromheen een boek maakte". Feit is wel, dat hij zich zorgvuldig documenteerde voordat hij begon met schrijven. En wat de impuls daarvoor was, ach. De een noemt dat inspiratie of toeval, de ander een vage herinnering aan een leven dat eindigde in een loopgraaf ten tijde van woI.

Witte veer, symbool voor lafheid

De 'witte veer' staat sinds de 18e eeuw symbool voor lafheid, vooral in het Engelse leger en in voormalige kolonieën van Engeland. In andere landen daarentegen staat een witte veer juist symbool voor dapperheid of pacifisme.
Vermoedelijk is het negatieve begrip afkomstig van hanengevechten. Hanen met een witte veer in hun verendek werden geacht niet zuiver te zijn en gedoemd om een hanengevecht te verliezen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog liet 'The Order of the White Feather' vrouwen witte veren aanbieden aan mannen die hun uniform niet wilden dragen: dienstweigeraars en absolutisten. Later werd 'een witte veer' synoniem voor 'een laffe soldaat', een totaalweigeraar. De Engelse titel van dit boek is overigens 'The Absolutist'.

Wat minder

- De trillende wijsvinger in dit verhaal deed me te veel denken aan de film 'Saving Private Soldier Ryan' (trillende hand).
- Meestal zijn alleen vrouwelijke schrijvers goed in geurbeschrijvingen, maar John Boyne kan dit ook. Jammer dat wanneer hij geuren beschrijft, dit vrijwel altijd zweetgeuren zijn, op een enkel lavendelgeurtje na. Als variatie op zijn geurbeschrijvingen telde ik na een twintigtal 'zweetluchten en transpiratiegeuren' eindelijk een gewone pispot die stonk :).
- Veel cliffhanger-zinnen.
- Erg veel 'gezochte' namen: Tombland, Sadler, Murderers Pub, volgens de schrijver allemaal toevallig.
- Veel bewust ingevoegde puzzelstukken, zoals het boek White Fang van Jack London.

Goed

- Spannend, tot het laatste moment. Ontroerend.
- Prima geschreven, goede verhaallijnen, goed vertaald.
- Verhaal in de 'ik'-vorm is niet storend, maar goed gedaan.
- Geschikt voor mannelijke en vrouwelijke lezers. Voor mannen het oorlogs/vriendschapsaspect, voor vrouwen de sufragettes, het kiesrecht en de typisch Engelse sfeer.
- Ontroerende beschrijvingen over een mannenvriendschap en een ontluikende homoseksuele relatie, in een tijd waarin homoseksualiteit helaas gezien werd als iets pervers en strafbaar. In het eerste hoofdstuk wordt dit goed uitgelegd.
- Goede voorbeelden van oorlogsnawerkingen (trillende vinger, angst voor harde geluiden, in elkaar willen kruipen tegen een muur).
- De loopgravenoorlog is historisch kloppend op alle punten. Geschiedenis wordt in deze roman 'levend'.
- Mooie beschrijving van de Engelse manieren, omgangsvormen en beleefdheden.
- Inzicht in de gedachtenwereld van jongens (16-18 jaar) die naar het front moesten.
- Je kunt je eigen mening vormen over 'lafheid' tijdens het lezen.

Brancarddragers in niemandsland

Hieronder enkele stukjes tekst om een idee te krijgen van de schrijfstijl in deze roman:

Blz. 42: "Mijn vader had natuurlijk gehooopt dat ik hem zou opvolgen in het familiebedrijf. De winkel heette al Sadler & Zoon en hij wilde dat ons naambord klopte. Maar dat zou nooit gebeuren. Vlak voor mijn zestiende werd ik het huis uitgezet en ik ben maar één keer teruggeweest; anderhalf jaar later, op de middag voordat ik naar Frankrijk vertrok.
'Eerlijk gezegd, Tristan,' zei mijn vader die dag, terwijl hij me met zijn dikke vingers stevig op mijn schouders zorgvuldig naar buiten duwde, 'zou het voor ons allemaal het beste zijn als de Duitsers je onmiddellijk doodschoten.'
Dat was het laatste wat hij tegen me heeft gezegd."

Blz. 73: "'Nee, ze hebben hem naar het front gestuurd als brancarddrager. Zo doen ze dat namelijk. Als je weigert te vechten zeggen ze dat je op zijn minst assistentie kunt verlenen aan degenen die dat wel willen. Sommigen worden tewerkgesteld op boerderijen, 'werk van nationaal belang' noemen ze dat, en die boffen. Anderen gaan de gevangenis in, die boffen minder. Maar de meesten, tja, die komen alsnog hier terecht.´
´Dat klinkt redelijk,´zeg ik.
´Tot je beseft dat een brancarddrager aan het front een levensverwachting van ongeveer tien minuten heeft. Ze sturen ze vanuit de loopgraven het niemandsland in om de lichamen van de doden en de gewonden op te halen en dat betekent hun einde. Een makkelijk doelwit voor sluipschutters. Eigenlijk is het een soort openebare executie. Dat klinkt minder redelijk, hè?'"

Blz. 183: "Ik laat mijn orders even voor wat ze zijn en richt mijn periscoop op de lucht. Ik zie een plotselinge uitbarsting van elektrische vonkjes, wat betekent dat er bommen vallen op de hoofden van Duitse, Engelse of Franse soldaten. Het maakt eigenlijk niet uit op wie. Hoe eerder iedereen dood is, hoe eerder het allemaal voorbij is."

Blz. 190: "Diep in ons hart zijn we allemaal witte veren."

Voor welke doelgroep?

Ik heb in elk geval genoten van dit boek. Volgens mij is het geschikt voor wie houdt van een mooi plot en de periode van de Eerste Wereldoorlog. Toch is het niet specifiek een oorlogsroman, er zit heel veel psychologie en gevoel in. Het zet je aan het denken: wat zou je zelf hebben gedaan in zo'n situatie? Baseer je keuzes die je maakt op liefde, jaloezie, pacifisme of iets heel anders?

Deze roman voor volwassenen leest gemakkelijk weg, is daardoor al geschikt voor jongeren vanaf een jaar of 15-18 die op de middelbare school kennis moeten vergaren voor geschiedenisles of keuzes moeten leren maken. Dus, docenten geschiedenis en maatschappijleer: moet je de Eerste Wereldoorlog bijbrengen aan anderen, lees dit boek. Jongeren zullen zich kunnen identificeren met leeftijdsgenoten die tijdens woI naar het front worden gestuurd.
Voor collega-reïncarnatietherapeuten die werken met cliënten en vorige levens ten tijde van de Eerste Wereldoorlog is dit boek een aanrader om historische kennis bij te spijkeren.
Verder zou ik het zeker aanraden aan mensen die interesse tonen in homoseksualiteit (en de geschiedenis daarvan) of aan homoseksuelen die een prachtige liefdesgeschiedenis willen lezen.

Reïncarnatietherapie - verenfobie

Waarom dit boek eigenlijk op mijn leestlijst stond?
In mijn praktijk kwam een keer een cliënt met een hele vreemde fobie: angst voor witte veren. De man was superallergisch voor veren in zijn hoofdkussen (nies'aanvallen!'), maar nog veel meer voor zijn spirituele vrouw, die in zijn bijzijn om de haverklap zei: 'als ik een wit veertje op de grond zie liggen, is er net een engel langsgevlogen'.
Zijn fobie voor veren verdween nadat ik met hem zijn vorige leven besprak. Een soldatenleven aan het front ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Hij deserteerde, was 'een witte veer'. Witte veren herinnerden hem (onbewust) in zijn huidige leven aan 'deserteren en sterven.'

Meer lezen over reïncarnatietherapie en oorlog: 'Diehards in de war' (praktijkvoorbeelden vorige levens mbt oorlogen)

Eerder blogartikel wo1 - tip boek en film.
Of zet in het zoekfilter van dit blog de woorden: 'wo1, oorlog', dan kom je meer artikelen tegen.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/schrijfster
www.vorigelevens.nl

'Verplicht gelukkig' - boek van Saskia Goldschmidt - Joodse familiegeschiedenis - review

 

 

Joodse familiegeschiedenis - boek Saskia Goldschmidt

 

 

Eerlijk en ontroerend

 

Saskia Goldschmidt (1954) schreef een prachtig boek 'Verplicht gelukkig'. Ik zou bijna zeggen: verplicht lezen, als je meer wilt weten over de geschiedenis van de Joodse familie Goldschmidt vanaf Jitchak uit 1720 tot en met Saskia's eigen kinderen in 2011. Geen gortdroge opsomming van historische feiten, maar een ontroerend, soms pijnlijk, historisch juist verhaal over haar eigen familie waarin ze eerlijk vertelt hoe het is om op te groeien in een naoorlogs gezin. Haar vader, logopedist Paul, staat centraal in dit familieportret (een goed geredigeerde uitgave van Uitgeverij Cossee).

 

Saskia Goldschmidt - theaterdocente, actrice en schrijfster - debuteerde op voortreffelijke wijze met dit boek. Aan alles wat er in staat, kun je aflezen hoe zorgvuldig ze situaties en mensen bestudeert en beschrijft. Haar hele familiegeschiedenis brengt ze trefzeker in beeld, soms in bijna poëtische taal. 

 

'Verplicht gelukkig' las ik terwijl ik buiten in de tuin genoot van de zonnige zomerdagen én mijn vrijheid. Want na onderdompeling in dit boek dat grotendeels over de tweede wereldoorlog gaat en de naweeën ervan voor een Joodse familie, realiseer ik me heel goed hoe blij ik mag zijn dat ik in Nederland nu in vrijheid leef.

 

Gevolgen van oorlogssituaties

 

Ik las dit boek omdat ik als regressie- en reïncarnatietherapeut veel te maken heb met traumaverwerking van oorlogsslachtoffers. Cliënten die onmenselijke oorlogssituaties hebben meegemaakt - of dat nu in het huidige of in een vorig leven plaatsvond - vertonen vergelijkbaar overlevingsgedrag, dat bij anderen - die niet bij die ervaring aanwezig waren - vreemd kan overkomen. 

Uit praktijkervaringen van cliënten weet ik bijvoorbeeld hoe een onderduikperiode na kan werken als de oorlog (allang) voorbij is. Dan komen er ineens problemen 'uit het niets', zoals angsten om je zichtbaar te durven maken voor de buitenwereld. Ik ken de graatmagere diehards uit concentratiekampen, die voornamelijk op wilskracht probeerden zo lang mogelijk in leven te blijven. Nadat de oorlog voorbij was ontwikkelden ze anorexia nervosa, terwijl ze in vrijheid toch over voldoende voedsel beschikten. Lichaam en geest voelden zich onbewust sterk in combinatie met een mager lijf. Ik ken de cliënten met schuld- en schaamtegevoelens omdat ze tijdens de oorlog voor hun doen 'verkeerde keuzes' maakten en zo in leven bleven terwijl anderen stierven.

 

De auteur van 'Verplicht gelukkig' ontdekt gaandeweg het beschrijven van haar familiegeschiedenis hoe de oorlog haar familie - en in het bijzonder haar vader (en zijn gedrag) - beïnvloedde, om er vervolgens achter te komen dat de oorlog ook deels in haar zit.

In het taalgebruik van de auteur zit nog veel meer oorlog verborgen. Collega-reïncarnatietherapeuten zullen de zinnen met oorlogslading misschien wel herkennen. Aanwijzingen hiervoor zitten in beschrijvingen van emotionele jeugdervaringen, te herleiden tot de 'stervens-V': jeugdervaringen die een connectie hebben met onaffe vorige levenservaringen. In zinnen (blz. 7-8) als: 'Woorden zijn ontplofte mijnen. Woorden die in de buurt van mijn vader vermeden moeten worden."... "We zijn goed getraind, maar ja, fouten maken we allemaal, hoewel we beter zouden moeten weten."... "Ik leef in de jaren vijftig en heb niets meegemaakt. Mijn enige plicht is gelukkig zijn."

Blz. 99: "Als ik eindelijk inslaap, heb ik vaak dezelfde enge droom: ik word achtervolgd. Terwijl ik in een dikke mist wegren voor mijn belagers die vage contouren zijn, schreeuw ik uit alle macht om hulp. Maar hoe hard ik ook schreeuw, er komt geen geluid uit mijn keel. De paniek wordt steeds groter tot ik ten slotte bezweet wakker word."

Blz. 104: "Hij pakt zijn bord en loopt me achterna, de wachtkamer in. Die dient vaker als strafhok. Als we daar boete doen, worden de patiënten bij binnenkomst direct in de spreekkamer gelaten, zodat wij ons in alle rust kunnen bezinnen."

Blz. 117: "Je kunt er (herdenkingsmuseum Bergen-Belsen) rustig rondlopen en het voelt onwezenlijk. Nu ben ik op de plek die ik mijn hele leven gemeden heb en die me tegelijkertijd zo beïnvloed heeft. De plek die in mijn kinderfantasie zo'n grote rol heeft gespeeld. Maar het landschap en mijn beelden van het kamp blijven twee verschillende entiteiten, die niet op elkaar te leggen zijn."

 

Wie zou dit boek moeten lezen?

 

Voor regressie- en reïncarnatietherapeuten, therapeuten die werken met familieopstellingen, begeleiders van oorlogsslachtoffers en asielzoekers, geschiedenisdocenten, lezers die interesse tonen voor geschiedenis, de tweede wereldoorlog en de Joodse cultuur en geschiedenis, is dit een mooi boek om te lezen. Het is een buitengewoon goed geschreven en gedocumenteerd, meeslepend (Joods) familieverhaal, met een grote hoeveelheid in kaart gebrachte overlevingsmechanismen en gedragingen in reaktie op oorlogssituaties, en tegelijkertijd een puzzel tot waarom deze schrijfster juist geboren is in dit gezin. 

 

Ooievaar - kikker

 

Op ingenieuze wijze heeft Saskia Goldschmidt het - ook mij bekende jeugdliedje - over een kikker en een ooievaar 'aan de oever van de Rotte', in dit boek verwerkt om thema's als leven, dood en geboorte aan te geven (blz. 46, 69, 78, 83, 172, 211, 246 en 258). Ik ga niet verklappen hoe, maar mooi vond ik het wel.

Misschien viel mij dit extra op, omdat ik ook herinneringen heb aan dit liedje: 'Aan de oever van de Rotte, zat een kikker luid te wenen, met een klein kikkertje op zijn knie.' Voor mij staat dit liedje voor fijne logeerpartijen bij mijn opa en oma in Overschie, vlakbij Rotterdam. Positieve herinneringen. Saskia Goldschmidt hanteert het kikker-ooievaar-voorbeeld om minder prettige ervaringen aan te geven. Zo verschillend kan een liedje zelfs nawerken...

 

De auteur stelt veel pijnlijke Joodse stukjes geschiedenis aan de orde in 'Verplicht gelukkig'.

Niet iedere lezer zal er alles uithalen wat de schrijfster er in gestopt heeft. Mooie klein 'au'-zinnetjes, cynische en droge humor, vele voorbeelden van hoe de oorlog nawerkt, hoe pijnlijke herinneringen verdrongen worden of na jaren aangepast worden door haar vader, om ermee om te kunnen gaan.

Nog een paar mooie citaten:

- Blz. 77: "Hij toont de lange rijen archiefkasten waarin alle oorlogsdossiers bewaard worden. Zoveel leed, verpakt in doosjes."

- Blz. 118: "Haar oorlogsverhaal is deels het verhaal van mijn vader. Het is bijzonder dat uit haar mond te horen, met andere accenten en details en andere taboes. De gestolde zwart-witverhalen van mijn vader worden ingekleurd door het perspectief van de andere hoofdpersoon."

- Blz. 270: "Als peuter wordt het kleine meisje iedere nacht mee de schuilkelder ingenomen, terwijl de stad boven hen platgebombardeerd wordt. Ze is in die tijd meer gevoed met de doodsangst van haar moeder, dan met eten."

 

Moeilijke stamboom

 

Ik heb genoten van dit boek, hoe verdrietig sommige ervaringen ook waren om te lezen.

Een minpuntje: het is erg moeilijk om uit elkaar te houden wie nu wie is in de familie Goldschmidt. Uitgeverij Cossee heeft een papieren boekenlegger bijgevoegd waarop een familie-overzicht is weergegeven, maar dan nog. Achter in het boek staat een uitgebreide stamboom, maar uiteindelijk heb ik daar niet meer naar gekeken. Door het verhaal goed te blijven volgen, gokte ik ongeveer wie wie was, in welke tijd.

 

De Hormoonfabriek

 

Saskia Goldschmidt heeft inmiddels een tweede boek geschreven, 'De hormoonfabriek', een verhaal geïnspireerd op historische feiten, over goed en kwaad, de jaren twintig van de vorige eeuw en een fabriek waarin slachtafval verwerkt wordt tot hormoonpreparaten. Ik ben benieuwd! Historische werkelijkheid mengen met romanachtige teksten is haar zeker toevertrouwd.

 

'Verplicht Gelukkig' is een uitgave van Cossee, ISBN 978-90-5936-308-3.

 

 

Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatietherapeut/auteur

www.vorigelevens.nl 

 

Indiaanse wijsheden - cadeauboekje

'Inspirerende wijsheden van de indianen' - Marie Bergen
uitgeverij Deltas, iSBN 9789044725780 (7,50 euro)

Wijze indianen

Dit boekje valt binnen de categorie 'schattig om cadeau te geven'.
Het is een piepklein boekje - ongeveer 11 x 11 cm - met in totaal 22 spreuken van indianen (Sioux, Cheyenne, Ute, Pueblo, Navajo, Ojibwa en een paar chiefs en sjamanen) met toepasselijke foto's ernaast van bijv. een bizon, de Grand Canyon, een totempaal, de natuur.

Inspirerende quotes van indianen, zoals deze:

"Beoordeel nooit een mens voordat je minstens een halve maan lang zijn mocassins gedragen hebt."

Echt een lief kado-boekje, al helemaal voor mensen die - net zoals ik - een vorig leven hadden als indiaan :). Ik ben nu nog steeds dol op het dragen van mocassins...
Wil je lezen over hoe dat vorige leven van mij in elkaar stak? Vraag dan het gratis e-boek 'Vintage Life' (pdf) aan waarin dit verhaal is opgenomen.

Via mijn website kun je ook dit andere verhaal lezen over iemand die zich een indiaans ritueel herinnerde.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl

Mannenkleding en vorige levens - reaktie van een lezer op e-boek 'Vintage Life'

 

   

Frivole mannenkleding - voorkeuren vanuit een vorig leven?

 



Vorige week ontving ik een e-mail van Adrie Faasse. Hij had het gratis e-boek Vintage Life over reïncarnatie(therapie), vorige levens en mode aangevraagd en gelezen, en reageerde hierop.
Ik mocht zijn reaktie over kledingkeuze en vorige levens gebruiken voor dit artikel. Hij schreef: "Ik voel me zeer vereerd dat je mijn bevindingen wilt plaatsen. Je kunt gerust mijn naam vermelden, ik wil juist opkomen voor de denkbeelden van reïncarnatie."

 

Lakschoenen met gesp

Adrie schreef in zijn e-mail: "Ik heb onder andere een leven gehad in de 17e eeuw. Mijn familie had daar een rederij in de buurt van Liverpool. In die tijd heb ik als kapitein de wereld rondgereisd.

Hiervan was me niets bekend in mijn huidige jeugd. Maar toen ik jong was kocht ik kleding die ik hip vond, zoals een marineblauwe maxi jas met goudkleurige epauletten. Deze jas droeg ik altijd open, met eronder een strakke crèmewitte jeansbroek en laarzen met een grote gesp erop. De laarzen hadden franjes maar ik schoof de broek over mijn laarzen. Ook droeg ik hippe schoenen, bruine lakschoenen met een vrij hoge blokhak, met een gesp."

 

 

 

"Ik ben een man, maar ik kan helemaal lyrisch worden als ik mooie stoffen zie. Stoffen zoals uit vorige eeuwen die toen zo bijzonder waren: ingeweven designs met tropische vlinders, bloemen of vogels. Op internet kwam ik leuke afbeeldingen tegen van kapiteins uit die tijden en hun kleding, zoals een hesje gemaakt van hele bijzondere stof. Ik ben helemaal weg van de barok en van scheepsmodellen met ornamenten uit die tijd.

 

Historische films, die draai ik bij mij thuis. Ook kastelen, ridders, kleding en inrichtingen uit die tijd spreken mij aan. Thuis heb ik Engelse plattelands meubels uit de 17e - 18e eeuw, gemixt met met moderne meubels, tropische schelpen en indianenattributen zoals hoofdtooien.

Het minimalisme van tegenwoordig vind ik maar niets. Ik hou van stoere sportieve kleding waarbij avontuur en elementen uit die oude tijden aanwezig zijn.

 

 

Antieke scheepskist

 

 

Ik ben geen sprookjesverteller, ik ben volkomen eerlijk in de dingen die ik vertel. Ik heb twee keer bijzondere helderziende momenten gehad over dit vorige leven. De antieke kist - zie foto - uit 1792 heeft waarschijnlijk die herinnering laten herleven.

(c) A. Faasse - antieke kist, privébezit

 

Ik zie een dergelijke kist op een koets worden geladen en voel dat er een oudere man bij me staat. Hij staat met een zwarte stok te zwaaien en steekt deze klem tussen zijn oksel, het lijkt op een wandelstok. Deze stok heeft een koperen knop, maar op dat moment vraag ik mij af: Is deze verguld of niet?

Ik ben mij bewust dat ik weer op reis ga naar de haven en ben enthousiast om te gaan, maar heb ook veel te overdenken wat ik allemaal moet regelen.

 

Wandelstok

 

Op internet kwam ik erachter dat zulke wandelstokken in de 17e en 18e eeuw, waarschijnlijk ook 19e eeuw, mode-attributen waren voor mensen van de betere stand, vooral bij ouderen. Op internet beschreef met zo’n wandelstok: zwart ebbenhout met een koperen knop, en vaak verguld. Je had ook handvatten van ivoor, in figuren uitgesneden.

Ik ben een keer in het Museum De Lakenhal geweest in Leiden. Of ik daardoor de beelden kreeg vanaf schilderijen en dit zuivere helderziendheid is geweest als het voorgaande is mij niet duidelijk. In dat beeld keek ik naar beneden en moest ik eigenlijk in mijzelf lachen. Ik zag wijde paars/lila broekspijpen, met daaronder laarzen met vierkante neuzen en grote gespen erop. Het kwam op me over als een dandy. 
 

Kleding is altijd belangrijk voor me geweest, rond mijn 16e jaar ging ik daar zelfs extra voor werken. Misschien hangt dat ook samen met mijn sterrenbeeld, ik ben stier. Ik hou van mooie dingen, ben 100 % hetero dus dat is ook niet de oorzaak om kleding meer interessant te vinden dan de gemiddelde man.

 

Ik duik heel graag op koraalriffen, het liefst op plaatsen in de wereld die nog onbedorven zijn zoals bij eilanden in Papoea Nieuw Guinea, Oman enz. Dit heeft te maken met het verlangen naar een ongerepte wereld qua natuur en mijn interesse in verdwenen cultuurvolkeren vanwege hun bijzondere kleding en gebruiken. Ik kan mij voorstellen dat je als zeeman gefascineerd bent van het zeeleven, zeemonsters werden niet voor niets op zeekaarten vermeld.
Nu kan ik de wereld onder water bekijken, maar toch blijft het gevoel dat het onderwaterleven toen veel gevarieerder was qua soorten en aantallen planten en dieren. Ook de kleding en de gebruiken van cultuurvolkeren waren toen veel indrukwekkender."
 Adrie vertelde in zijn e-mail ook nog:

"Mijn vorige vrouw was hooggevoelig. Ze kwam een keer tijdens een regressiesessie uit op een leven als schaapsherder met rafelige kleren aan, in Afrika. En in een recenter vorig leven rond 1780 in Glasgow als wasvrouw.

In dat leven als wasvrouw droeg ze ’s nachts een wit katoenen nachthemd en voor toen hippe Donald Duck-achtige platte zwarte schoenen.

Die schoenen zie je terug op schilderijen en kopergravures uit die tijd. Ze heeft ooit een hemd gemaakt van crèmekleurige katoenen stof met flink opgebolde geplooide mouwen zoals je in de 18e en 19e eeuw zag.

Ze was een stoere, sportieve vrouw en droeg vaak kleding met een ruig element. In de 70-er jaren was het opsteken van haar een trend. Zij had prachtig, dik golvend, kastanje roodbruin haar dat ze opstak en dan trok ze haar haarlokken naar beneden langs haar gezicht.

Op internet las ik dat in de 18e of 19e eeuw vrouwen hun haar op dezelfde manier zo behandelden."

 

 

Gratis e-boek in pdf

Een andere reaktie van een mannelijke 'Vintage Life' lezer over een jeugddroom en een oldtimer, vind je hier.

Het Nederlandstalige e-boek Vintage Life (pdf-bestand) is gratis verkrijgbaar via www.vorigelevens.nl in ruil voor je adresgegevens.

 

 

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatietherapeut/schrijfster

www.vorigelevens.nl 

 

Kinderen en herinneringen aan vorige levens - The ghost inside my child - paranormal documentary 2013

 

 

 

 

3-jarige Cade (nu 7 jaar) herinnert zich vorig leven
dat eindigde op 11 september 2001, Twin Towers



5-jarige Carson (nu 12 jaar) heeft herinneringen aan een vorig leven
dat eindigde tijdens de Oklahoma bomaansag 1995

2-jarige James (nu 14 jaar) herinnert zich

vorig leven als James Hudson, vliegenier in de tweede wereldoorlog

 

Jonge kinderen die zich recente vorige levens herinneren

 

Een collegatherapeut tipte me over een nieuwe paranormale documentaire 'The ghost inside my child', die gisteren te zien was in de USA en nu al verscheen op YouTube (in het Engels) via http://www.youtube.com/watch?v=kpCefEm4HeA 
De documentaire (41 minuten) is de moeite waard om te bekijken en vooral boeiend voor ouders die jonge kinderen hebben met herinneringen aan vorige levens.

 

Jammer van deze docu

 

Denk het spooky spannende muziekje, zo kenmerkend voor paranormale tv-series, weg en erger je niet aan alle herhalingen. Vergeet ook maar dat de producenten van dit programma of de ouders van deze kinderen beter een reïncarnatietherapeut hadden geraadpleegd, dan was het allemaal wat minder dramatisch geweest en hadden deze 3 kinderen wellicht sneller onaffe gebeurtenissen uit hun voorbije levens kunnen verwerken en afsluiten. Nu deden de desbetreffende ouders hun best op eigen houtje onderzoek te verrichten naar wie hun kind in een vorig leven was geweest. Van emoties verwerken kwam het niet of pas in een laat stadium. 

Reïncarnatietherapeuten die met jonge kinderen werken hebben in Nederland en ook in de USA speciale opleidingen gehad om bijv. via spel en tekenen vorige levens een plek te geven: in het verleden, opdat de kinderen nu verder kunnen met hun huidige leven.

 

Drie kinderen en hun ouders aan het woord

 

James - wo2

 

Bruce & Amanda zijn de ouders van de nu 14-jarige James. Hij had vanaf zijn 2e jaar last van nachtmerries die te maken hadden met zijn vorige leven als piloot in de tweede wereldoorlog.

Over James circuleren veel filmpjes op internet; er is ook een boek over de zoektocht naar zijn herinneringen verschenen. Zijn ouders waren in het begin erg sceptisch over wat hij allemaal vertelde totdat ze veel informatie die hij gaf na konden trekken.

James kon zijn vorige leven goed afronden door terug te gaan naar de plek waar hij stierf. Daar nam hij op passende wijze afscheid met bloemen, en een huilbui van 20 minuten.

 

 

Carson - 1995 Oklahoma

 

Alleenstaande moeder Beth heeft nu een 12-jarige dochter Carson. Vanaf haar 5e jaar praatte ze over de stad Oklahoma, waar ze in haar vorige leven in april 1995 omkwam tijdens een grote bomaanslag. Beth vond het vooral verschrikkelijk om te moeten horen van haar eigen dochter 'you are not my mom'. Carson was vooral verdrietig dat ze haar (vorige) moeder niet meer had.

Beth ging samen met haar terug naar de plek, waar tegenwoordig een herdenkingsgebouw staat. Teruggaan naar deze oude locatie, heeft geholpen de zaken in het juiste perspectief te zien.

 

 

Cade - 2001 Twin Towers

 

De nu 7-jarige zoon Cade van Molly en Rick kreeg vanaf zijn 3e jaar last van nachtmerries. Hij werd bang van vliegtuigen in combinatie met hoge gebouwen. Zijn vader en moeder probeerden uit te zoeken wat er met hem aan de hand was: hij herinnerde zich zijn laatste levensmoment dat op 11 september 2001 plaatsvond, vallend uit een van de torens van het World Trade Centre.

Cade heeft nog steeds last van angsten. 'I remember dying'.

 

Al met al is deze aflevering 'The ghost inside my child' wel wat dramatisch van opzet, maar zeker mooi om te bekijken. Er volgen nog meer afleveringen in deze reeks.

 

Reïncarnatietherapie

 

Er huist geen andere geest in deze kinderen, zoals de titel van het programma doet vermoeden, ze hebben slechts herinneringen aan een emotioneel niet goed verwerkt vorig leven. Dat komt vaker voor wanneer het sterven snel en/of onverwacht gebeurt (bombardement/omkomen als piloot in een vliegtuig/TwinTowers). Bij het opnieuw incarneren staat 'de deur naar het vorige leven' qua emoties dan nog open, terwijl deze had moeten sluiten.

Reïncarnatietherapeuten helpen niet alleen volwassenen maar ook jonge kinderen met het afronden van vorige levens.

 

Meer lezen over vorige levens en mijn boeken hierover: www.vorigelevens.nl

Collega's raadplegen? Google op 'reïncarnatietherapeut', 'Earth' of 'NVRT'.

 

 

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatietherapeut/auteur

www.vorigelevens.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 
 

Pim van Lommel over BDE - NTRA documentarie - alsnog bekijken via Uitzending Gemist

Pim van Lommel - cardioloog - BDE-onderzoeker

Documentaire in herhaling via Uitzending Gemist

Via http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1358690 kun je de half uur durende documentaire van NTR Academie van vrijdag 2 augustus jl. over Pim van Lommel en BDE's nog bekijken.

Pim van Lommel is een cardioloog die bekend is geworden dankzij zijn baanbrekende publicaties over bijna-doodervaringen bij patiënten die een hartstilstand hebben overleefd.

Eerdere artikelen over bijna-dood-ervaringen in dit blog vind je door in het zoekfilter rechts van dit artikel, het woord 'bde' of 'bijna-dood' in te vullen.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeute/schrijfster
www.vorigelevens.nl

Vakantieroman 'Weerspiegeling' van Margaret Leroy - boekreview

Roman moeder en kind - watervrees - vorig leven

Vakantieroman

Zomerblogje nummer zoveel :). Luchtig artikel. Buiten is het 34 graden, binnen ongeveer net zo warm.
In mijn boekenkast zie ik de roman 'Weerspiegeling' staan, gekocht in 2009 en toen in 2 dagen uitgelezen. Mooi om over te vertellen in een blogje, want dit is een ideaal zomervakantieboek: makkelijk leesbaar, onderhoudend verhaal, lekker dik (361 pagina's).

Moeder, 4-jarige dochter en een vorig leven

Op de achterflap: "Sylvie is een schattig meisje, vier jaar oud. Haar moeder, Grace, is gek op haar, maar ze moet erkennen dat er iets mis is met haar kind. Sylvie is doodsbenauwd voor water, heeft hevige nachtmerries en is bezeten van een foto van een huisje aan de Ierse kust." ... "Hoewel het onmogelijk lijkt, moet Grace onder ogen zien dat haar dochter herinneringen zou kunnen hebben aan een eerder leven. Haar zoektocht naar een oplossing voor Sylvies angsten wordt grimmig als blijkt dat het gevaar uit het verleden zich weerspiegelt in het hier en nu."

Margaret Leroy, de schrijfster van deze roman, studeerde muziekwetenschappen en was werkzaam als muziektherapeute, onderwijzeres en sociaal werker. Jammergenoeg heeft ze weinig kaas gegeten van reïncarnatietherapie of werken met traumatische gebeurtenissen uit vorige levens. Toch slaagde ze erin een leesbaar boek te maken, dat op de een of andere manier bekend aandoet, net alsof er al eens een film met eenzelfde thema is geweest. Toch is het boek met originele titel 'Yes my darling daughter' bij mijn weten niet verfilmd.
In dit YouTubefilmpje (Engels) vertelt Margaret Leroy zelf meer over de inhoud en totstandkoming van haar roman. Daaruit blijkt o.a. dat ze het onderwerp 'kinderen die vorige levens herinneren' bijzonder interessant vindt, maar ze spreekt telkens over 'seem to remember', dat zegt wel wat over haar schrijf-uitgangspunt.

Goed

- Goede geur- en bloembeschrijvingen in het verhaal.
- De setting doet Bouquetreeksachtig aan: een alleenstaande moeder met haar 4-jarig dochtertje, Ierse kust, zee, grotten en lieflijke cottages.
- De moeder reageert sceptisch op wat haar dochtertje vertelt over haar vorige leven. Ze gaat op zoek naar hulp. Helaas bij een wetenschapper in plaats van een reïncarnatietherapeut.
- Het verhaal is spannend, thrillerachtig.
- De schrijfster heeft - dankzij haar eigen werk, muziektherapie met kinderen - goed gekeken naar hoe jonge kinderen praten over vorige levens en de lichaamshouding die ze daarbij aannemen.

Minder

- Halverwege zakt het verhaal wat in. Niet literair. Eenvoudige taal.
- Met goede therapie of reïncarnatietherapie (trauma's op een juiste manier verwerken) heeft dit boek weinig te maken.
- De moeder zoekt hulp bij een paranormale wetenschapper die erg lachwekkend overkomt.
- Reïncarnatietherapeuten zullen zich mogelijk ergeren aan hoe er met vorige levensherinneringen en traumaverwerking wordt omgesprongen in dit verhaal.
- Wanneer het jonge kind aan het woord is, komt dit te volwassen over (ligt aan de vertaling).
- De coverafbeelding van het boek heeft niets te maken met de verhaalinhoud, behalve het component 'water'.

Voor welke lezers geschikt?

Ben je tussen de 20 en 35 jaar oud? Moeder, vader of verzorger van een jong kind dat babbelt over vorige levens? Geloof je zelf (nog) niet in vorige levens, maar vind je thrillers leuk? Ga je op vakantie naar Engeland, Schotland of Ierland? Meenemen dit boek, en lekker lezen!

Vorige levens & watervrees

Praktijkervaring reïncarnatietherapie - meisje met watervrees (in een vorig leven verdronken in een zwembad)

Praktijkervaring reïncarnatietherapie - vrouw met angst voor wateroverlast (in een vorig leven verdronken terwijl ze zwanger was).


Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/schrijfster
www.vorigelevens.nl