Herdenking 4 & 5 mei - in het licht van reïncarnatie en oorlog

Oorlog tussen herdenkingscomité's

Deze week volop in het nieuws: Het Nederlands Auschwitz Comité wil dat het Nationaal Comité 4 en 5 mei een gedicht terugtrekt van een 15-jarige scholier. Omdat het gedicht gaat over een 'foute keuze' van een Nederlander om zich tijdens de Tweede Wereldoorlog aan te sluiten bij de Waffen-SS.
Het Auschwitz Comité wil niet dat slachtoffers en daders op hetzelfde moment herdacht worden. 'Oorlog' tussen twee herdenkingscomité's, tja...

Ik vind dat er in elke oorlog voornamelijk verliezers zijn en dat zowel daders als slachtoffers de gevolgen ervan met zich meedragen. Bij herdenking hoort wat mij betreft zowel de ene als de andere kant. Daders én slachtoffers. En wat te denken van toeschouwers of andere rollen die men in oorlogstijd aannam? Slachtoffers kunnen onaardige besluiten nemen voor anderen, daders kunnen hulpvaardig zijn. Niet alles is zwart-wit. Soms volgt de ene (overlevings)keuze in oorlogstijd op de andere en kun je niet meer terug, ook al zou je dat in 't diepst van je hart het liefste willen. 'Fout gedrag' heeft heel erg veel nuances.


Na verloop van tijd... meer (in)zicht

Hoe langer het geleden is dat de Tweede Wereldoorlog plaatsvond, hoe meer soorten slachtoffers herdacht worden. Eerst herdachten we de slachtoffers dicht bij huis: Nederlanders. Joden, onderduikers, gesneuvelde soldaten en burgers. Pas tientallen jaren later dacht men aan vervolgde zigeuners: Roma en Sinti, aan homoseksuelen en slachtoffers uit de Jappenkampen. Soms gaan er jaren overheen voor we ons realiseren wie slachtoffers waren in oorlogstijd.
Misschien duurt het ook nog wel tientallen jaren voordat we met zijn allen ontdekken dat vorige levens reëel zijn, en dat ieder van ons wel eens een leven in oorlogssituaties heeft meegemaakt. Lang geleden, kort geleden, als slachtoffer, dader of iets er tussen in.

Wachttoren in Birkenau - 1996 (c) RHA Publishing

Tussen 1992 en 1995 verwerkte ik via therapiesessies bij diverse reïncarnatietherapeuten mijn eigen vorige leven dat zich in de Tweede Wereldoorlog had afgespeeld.
Hoewel ik in 1960 geboren ben en katholiek ben opgevoed, was ik in het leven voor mijn huidige leven een Frans, Joods meisje dat eind 1943 vanuit Parijs naar Auschwitz werd gedeporteerd. Dat leven eindigde zo akelig en zo onverwacht op jonge leeftijd, dat ik daar in mijn huidige leven lang last van heb gehad. Allerlei onverwerkte emoties speelden me nog parten.


Oorlogsnaweeën

Ik was bang voor mannen die gekleed waren in uniform-achtige jassen. Een agent met een pet op, laarzen aan en een marcherende tred... brr. Alle honden vond ik lief, maar voor herdershonden ging ik nog net niet op de loop.
Op de middelbare school sprak ik vloeiend Frans en tegelijkertijd weigerde ik rijen Duitse woordjes uit mijn hoofd te leren. De leraar Duits was een lieve man, maar als ik hem Duits hoorde praten kromp ik onbewust ineen en voelde ik me onpasselijk worden.

Als 16-jarige kwam ik tijdens een vakantieweek in Parijs terecht in de Joodse wijk Le Marais. Daar werd ik 'overvallen' door heimweegevoelens, net zoals ik ooit overvallen werd tijdens een razzia, familieleden kwijtraakte en in een vorig leven nooit meer thuiskwam. Ik heb wat afgehuild die vakantieweek. Ik wist gewoon zeker dat ik in die Parijse wijk had gewoond. Ik huilde van verdriet om wat was en van blijheid omdat ik het parkje Place de Vosges herkende, waar ik als kind speelde.

Rond mijn 30e ontmoette ik een vriendelijke vrouw tijdens een opleidingsbijeenkomst. Ik 'herkende' haar onmiddellijk. Ook gestorven in de Tweede Wereldoorlog, opnieuw geïncarneerd net als ik. In Auschwitz stond zij als man aan de Duitse kant.
Toen ze op die bijeenkomst een Duits gedicht voorlas, werd ik plotseling bevangen door angst. Ik viel flauw en klapte tegen de grond. Heel even kon ik heden en verleden niet meer uit elkaar houden.

Gelukkig vond ik collega-reïncarnatietherapeuten die me hielpen bij de verwerking van oude (onaffe) emoties, zodat de angsten een plek kregen in het verleden. Ik kon daarna verleden en heden goed uit elkaar houden.


TV-programma in 1996

Begin 1996 was ik als reïncarnatietherapeute te gast in een tv-programma (filmfragmenten via de link) waarin aandacht werd besteed aan het onderwerp vorige levens en de Tweede Wereldoorlog.
De interviewster, Tineke de Nooy, vroeg - geheel tegen de afspraken in die vooraf met de redactie van dat programma gemaakt waren - naar mijn eigen vorige leven in de oorlog. Dit was meteen mijn eerste kennismaking met programmaredacteuren die een lekker sappig verhaal prefereerden boven gedane beloftes. 
Zo goed mogelijk probeerde ik te laveren tussen wat ik wel en niet wilde vertellen over oorlogs-vorige-levens. Het was namelijk de bedoeling dat ik als therapeute iets in dat programma zou vertellen, niet als 'slachtoffer'.

Ik herinner me de 150 positieve brieven die ik kreeg naar aanleiding van dat programma van mensen die blij waren dat ik over vorige levens durfde te vertellen op televisie, maar ik herinner me ook de keiharde kritiek. In een praatprogramma vroeg een bekende acteur zich af hoe ik het in mijn botte hoofd durfde te halen om me voor te doen als Joods oorlogs-slachtoffer. Hij stelde dat ik een fantast was, want vorige levens bestonden niet. Ik zou lijden aan een of andere stoornis. Echte Joden hadden volgens hem het alleenrecht op de slachtofferstatus...

In datzelfde jaar wilde ik 'terug naar Auschwitz'. Ik was ervan overtuigd dat een bezoek aan het voormalige concentratiekamp - waar ik af en toe nog spontane herinneringen aan had - me zou kunnen vertellen of ik het misschien toch niet verzonnen had. Wie weet had ik wel een of ander collectief bewustzijnsprobleem?


Niet-Joods

Samen met een Joodse vriendin, die net als ik reïncarnatietherapeut was, leek het ons passend ons aan te melden bij de Joodse organisatie die ieder jaar herdenkingsreizen organiseerde naar de kampen.
Bij onze aanmelding moesten we opgeven waarom we juist aan deze groepsreis wilden deelnemen. Mijn Joodse vriendin zei me dat ik beter niet kon vermelden wat mijn beroep was omdat maar weinig Joden geloven in reïncarnatie; zij noteerde een vage reden. 
Eerlijk als ik ben, gaf ik aan dat ik niet-Joods was, maar katholiek en bij beroep vulde ik reïncarnatietherapeut in, trots als ik was op mijn vak. Dat had ik beter niet gedaan.
Mijn vriendin mocht mee op herdenkingsreis naar de kampen, ik niet.

1996 - Auschwitz - Arbeit macht frei poort (c) RHA Publishing

Tenslotte ging ik zelf met mijn man in augustus van dat jaar. Met zijn tweeën reisden we op eigen gelegenheid via Buchenwald naar Auschwitz. We maakten ontroerende, prachtige en ook pijnlijke gebeurtenissen mee.
Herinneringen aan Auschwitz, blok 10 en Birkenau die ik had, waarvan ik dacht dat ze niet konden kloppen, dat ik ze misschien toch verzonnen had, waren ter plekke controleerbaar en juist! Angstig, pijnlijk én wonderlijk.
Deze herdenkingsreis was absoluut helend voor mij.

1996 - blok 10 waarin medische experimenten werden uitgevoerd in Auschwitz
(c) RHA Publishing

Vanaf 1992 werkte ik al met cliënten en hun trauma's uit voorbije levens. Een deel van die ervaringen hadden betrekking op traumatische ervaringen als slachtoffer in oorlogstijd.
Pas nadat mijn eigen oorlogsleven emotioneel goed afgerond was en ik er steeds meer afstand van kon nemen, kon ik als regressie- en reïncarnatietherapeut mijn cliëntenhorizon verbreden.
Ook werkte ik met oudere cliënten die als kind de Tweede Wereldoorlog hadden meegemaakt. Zij hadden op andere wijze last van de oorlog. Met hen deed ik alleen regressietherapie, werkte ik in 'dit leven'. Wel vonden ze steevast 'dat ik hen zo goed begreep, terwijl ik toch te jong was om de oorlog meegemaakt te hebben'.


Overleven in oorlogstijd

Naarmate ik mijn eigen dader-vorige-levens onder de loep nam, kreeg ik meer begrip voor oorzaak en gevolg door vele levens heen. Noem het karma. Wat je zaait, zul je oogsten.
Mijn cliëntenkring breidde zich verder uit, werken met allerlei soorten vorige levens kwam aan de orde. En wat vorige levens in de Tweede Wereldoorlog betrof, er viel voor heel veel cliënten oud zeer te verwerken.
Van Joden die op transport werden gesteld, ondergedoken zaten, verzetsstrijders, kampgevangenen, dwangarbeiders tot soldaten. Bange soldaten, laffe soldaten, hoge piefen, fanatiekelingen, SS-ers, Nazi's, kindsoldaten,deserteurs. Duitse, Nederlandse, Belgische, Franse, Russische, Poolse soldaten, geallieerden....
Allemaal mensen in voorbije levens met keuzes en gevolgen. Allemaal mensen die wilden blijven leven in oorlogstijd. Afhankelijk van hun keuzes hadden ze een leven erna emotionele nawerkingen, van angsten tot schuldgevoelens. Vooral de volhouders hadden last van onaffe zaken. De diehards...
.

In dit boek bundelde ik verhalen over oorlogs vorige levens van zowel daders als slachtoffers

In oorlogen zijn er meer verliezers dan winnaars. Nawerkingen een leven later zijn er voor iedereen. De kampgevangene zonder kleding van toen durft nu niet meer naar de sauna. De fanatieke Nazi van toen durft nu amper besluiten te nemen ergens voor te gaan. Slachtoffers, daders, kampgevangenen, soldaten, onderduikers, deserteurs, enz. Alle ervaringen in allerlei levens - ook die gedurende oorlogstijd - vormen ons geweten, laten ons (ziels)bewustzijn groeien.
Uiteindelijk zijn er geen foute keuzes, slechts keuzes die fout uitpakken.

Daarom vind ik dat op 4 mei, Dodenherdenking, we iedereen mogen herdenken die ooit in een oorlog is gestorven. Het gedicht van de 15-jarige scholier over de 'foute keuze' van een Nederlander voor de Waffen-SS ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, mag ook een plek krijgen tussen de andere gedichten. Het wordt tijd voor een breder perspectief.

Terwijl ik dit blog schrijf is er een kort geding aangespannen door Federatief Joods Nederland tegen de gemeente Bronckhorst. Omdat de dodenherdenking in Vorden omstreden is. Voor het eerst zouden deelnemers aan de herdenking stil kunnen staan bij de tien Duitse soldaten die in Vorden begraven liggen.

Ik denk dan ogenblikkelijk aan de keer dat ik als therapeut (met een Joods vorig leven) een sessie deed met een man, die in zijn vorig leven SS-er was geweest. De Tweede Wereldoorlog had op hem net zo'n grote impact gehad als op mij, alleen anders. Anno nu zagen we elkaars ziel, elkaars innerlijk. Allebei hadden we van ons oorlogsstuk geleerd. Ik was geen slachtoffer meer, hij geen dader meer.

En ja, natuurlijk begrijp ik de pijn en het verdriet van nu nog levende, bejaarde mensen die de oorlog 'echt' hebben meegemaakt.


Dodenherdenking

Zelf heb ik op Dodenherdenking jarenlang een kaarsje aangestoken 'voor mezelf', om het Joodse kind dat ik in een vorig leven was en dat jong stierf, alsnog te gedenken. Op 5 mei stak ik een kaarsje op:'omdat ik er nog steeds ben'. Of weer ben. Niet meer in het vorige leven, maar wel in dit leven, nu. Lang leve reïncarnatie!
Echter, voor we allemaal door hebben dat reïncarnatie een gegeven is, zijn we vast tientallen jaren verder.

Vandaag kreeg ik via Twitter nog bericht van een ex-cliënte die haar oorlogstrauma had verwerkt. Ze schreef: "Blij dat ik opnieuw geboren ben. Alvast fijne Bevrijdingsdag voor jou!"

Morgen, op 4 mei ben ik om 20.00 uur twee minuten stil om iedereen te gedenken die ooit gestorven is in oorlogstijd. Op 5 mei ben ik blij dat we hoe dan ook allemaal blijven voortleven. Dat onze ziel onsterfelijk is.

Over een sopraan die zong op een herdenkingsbijeenkomst

Naar de hemel zingen...

Als hooggevoelig type is het voor mij misschien makkelijker om in contact te staan met mijn voorgaande levens. Ook energie van overledenen neem ik makkelijker waar dan anderen.

In de voormalige concentratiekampen Buchenwald, Auschwitz en Birkenau ´zag´ en ´voelde´ ik - toen ik daar een bezoek bracht -  veel energie hangen. Zielsenergie van overledenen, restenergie van emoties. Entiteiten die nog steeds niet beseffen dat een leven plotseling eindigde in het kamp, of dat nu kwam door ziekte, uitputting, gas of verbranding.

Na de dood is het de bedoeling dat we onze zielsenergie meenemen en onze lichaamsjas achterlaten. Soms komt de dood zo plotseling (of is het sterven zo traumatisch) dat zielsenergie blijft hangen op de sterfplek totdat de zielsenergie/entiteit begrijpt dat het vrij is om 'omhoog te gaan', verder te gaan.

De barakken van Birkenau waren leeg voor het oog van gewone bezoekers, maar het was er (nog) stervensdruk met entiteiten/geesten. Menig hoogsensitief persoon weet niet wat hem of haar daar overkomt. Zeker rondom plekken van de crematoria, plekken waar mensen in totale verwarring zijn gestorven.

Birkenau, barakresten in 1996 - (c) RHA Publishing

Toen ik in 1996 in Birkenau was, was ik vooral bezig met mijn eigen verwerkingsproces en minder met al die zielen die daar nog aanwezig waren. Pas in een later stadium leerde ik entiteiten te laten beseffen dat ze weg kunnen van zo'n onheilsplek en hielp ik soms mee om ze te begeleiden naar lichtere sferen door op ze af te stemmen en met ze in gesprek te gaan. Het is niet zo moeilijk om overledenen naar het licht kletsen... ze verlangen naar een plek van veiligheid, warmte, een plek om uit te rusten. Maar dan moeten ze wel beseffen wat hun dood veroorzaakte. Zonder hulp lukt dat natuurlijk ook, maar dan gaan er vele jaren, soms eeuwen overheen.


Helende reis

Vorige week sprak ik zangeres Esther Barten Zij vertelde hoe ze onlangs als sopraan een lied ten gehore bracht bij een oorlogsherdenkingsbijeenkomst in een kerk. Ze zong daar een lied, gebaseerd op een gedicht over het treintransport naar Sobibor.
Toehoorders waren emotioneel geraakt, zijzelf oversteeg haar eigen kunnen qua zang.
Ze vertelde hoe haar stem de ruimte vulde in de kerk, hoe op haar toontrillingen verdwaalde zielen werden aangetrokken. Het was alsof haar zang in cirkels omhoogging en een aantal entiteiten naar het licht trok. Esther zei: "Ik zong ze gewoon de hemel in..."

Vermoedelijk heeft ze een aantal verdwaalde oorlogsentiteiten dankzij haar zangtalent een duwtje in de goede richting gegeven: omhoog, naar het licht.
De ene keer helpt een helderziende een entiteit naar het licht, de andere keer gebruikt een sopraan haar stem om dode mensen naar de hemel te zingen... daarbij maakt het echt niet uit aan welke kant van de oorlog iemand ooit stond.

Dodenherdenking & Bevrijdingsdag, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Net zoals dood en leven bij elkaar horen.



Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeute/auteur van boeken over werken met vorige levens


Meer lezen over vorige levens en oorlog?

Kijk op www.vorigelevens.nl voor boekinformatie (praktijkervaringen van cliënten mbt 2e wereldoorlog)
Het boek 'Waarom Esther geen Robinson werd' bevat een aantal praktijkvoorbeelden mbt kampervaringen. Het boek 'Diehards in de war' is geheel gericht op oorlogservaringen en vorig levens (zowel dader als slachtoffer). In mijn andere boeken vind je ook hier en daar een praktijkverhaal over oorlog en reïncarnatie, al dan niet vanuit 'goede' of 'foute' positie ;)

Kinderen die zich vorige levens herinneren

Vroeger toen hij groot was

Op YouTube zijn diverse filmpjes te vinden over kinderen die zich fragmenten uit vorige levens herinneren. Je hoeft maar te Googlen op reincarnation, past lives en children en documentaires hierover ploppen tevoorschijn.

Het hierboven aangegeven filmpje is de moeite waard om te bekijken. Het gaat over een Schots jongetje dat al vanaf zijn 2e jaar hetzelfde vertelde over 'de vorige keer dat hij bij een andere moeder was'.
Jammer dat het filmpje ontzettend veel herhalingsfragmenten bevat. Als je die eruit zou knippen en de suggestieve spooky muziek op de achtergrond normaler zou maken, hebben dergelijke filmpjes volgens mij veel meer zeggings- en verbeeldingskracht.

(Gevoelige) kinderen van 2- 6 jaar vertellen regelmatig op hun eigen manier over 'de vorige keer' dat ze ergens woonden, leefden of werkten. Vaak betreft het emotionele herinneringen omdat de ervaring van het vorige leven nog niet helemaal goed is afgerond.

Dat is lastig bij het zoeken naar 'bewijzen van reïncarnatie'. Bewijzen worden gezocht op  basis van antwoorden op vragen als: hoe heette je toen, waar woonde je precies, waaruit bestond je familie, hoe zag je huis eruit? Na te trekken antwoorden. Dit in de hoop families of plaatsen terug te vinden, informatie die klopt met wat het kind zich nu herinnert.
Maar een kind herinnert zich vaak kleine dingetjes als 'een moeder die toen anders was', 'de hond die doodging' of 'toen was ik ineens in een donker gat en was ik hier'.

Als het Schotse jongetje in dit filmpje begeleid was door een reïncarnatietherapeut, had hij de reis naar het eilandje Barra - waar hij geleefd zou hebben - niet eens hoeven maken om 'rustiger te worden'. Een reïncarnatietherapeut zou het accent hebben gelegd op emotionele verwerking van het vorige leven opdat het jongetje nu weer lekker in zijn  huidige vel zou steken.
De moeder van dit jongetje zoekt met en voor haar kind - op haar, lieve manier - een antwoord op terugkerende vragen over zijn mogelijk vorige leven, ook al past dit (nog) niet direct binnen haar referentiekader of die van de onderzoeker(s). 


Carol Bowman

Reïncarnatietherapeute Carol Bowman uit Amerika schreef een boek over haar zoektocht naar een oplossing voor angsten die haar kind op jonge leeftijd had.
In 'Wie was mijn kind?' beschrijft ze hoe ze dit aanpakte en hoe ze uiteindelijk na studie zelf reïncarnatietherapeute werd die zich specialiseerde in trauma's uit voorbije levens van kinderen.

 

 

Het boek dat ze daarna schreef 'Kinderen uit de hemel', gaat over kinderen die soms in dezelfde familie 'terugkeren' na hun overlijden om onaffe zaken alsnog af te ronden.

Carols boeken zijn makkelijk leesbaar; als ouder leer je anders aankijken tegen wat kinderen op jonge leeftijd vertellen over waar ze vandaan komen.

Carol Bowman heeft jarenlang een forum beheerd in Amerika dat ouders de kans gaf om met elkaar in contact te komen over dit onderwerp. Ze kreeg het zo druk, dat haar man het een tijdlang overnam. Geen idee wat er daarna met dat forum gebeurd is. Omdat ik zelf minder met jonge kinderen werkte als therapeute, verloor ik haar en dat forum uit het oog.

Haar huidige website is: http://www.childpastlives.org/ 



Hooggevoelige kinderen vinden vorige levens gewoon

In mijn praktijk heb ik als reïncarnatietherapeute maar een jaar of 6 met jonge kinderen en trauma's uit hun vorige levens gewerkt. 

De kinderen die ik meestal in mijn praktijk kreeg, werden 'meegesleurd' door hun ouders. Ouders die vonden dat hun kind een paranormaal probleem had of juist een paranormale gave. De kinderen vonden dat hun ouders maar raar deden.

In 9 van de 10 gevallen hadden deze hooggevoelige kinderen die met mij in gesprek gingen (of moesten van hun ouders) zelf geen enkel probleem met het zien van aura's, entiteiten, voorspellende dromen of herinneringen aan vorige levens. Ze vonden deze zaken gewoon en best wel okay. Ze waren hoogstens blij en opgelucht dat iemand eindeljk eens precies begreep wat ze zagen en wisten. Hun ouders daarentegen moesten hard aan de slag om paranormale zaken normaal te gaan vinden.

Een mooi voorbeeld daarvan verwerkte ik tot dit verhaal: Ilse ziet dode oma's vliegen

Een praktijkervaring met een jongetje over vorige levens en speltherapie,: Gifpijlen in het regenwoud


Meer verhalen lezen over hoe gewoon vorige levens kunnen zijn voor volwassenen... vraag het gratis e-book 'Vintage Life' aan dat je op www.vorigelevens.nl kunt aanvragen.

Groetjes, Marianne Notschaele

Vintage Life e-book over vorige levens - gratis voor iedereen

Vintage Life - nieuw - gratis e-book over vorige levens

Tataaaaa.... mijn 8e boek Vintage Life is vandaag officieel geboren. Een virtuele versie, een e-book in pdf-formaat; geschikt om te lezen op je smartphone/mobieltje, tablet, iPad of pc.


Echt helemaal gratis

Uitgeverij RHA Publishing biedt mijn e-boek gratis aan om het onderwerp vorige levens en reïncarnatietherapie meer bekendheid te geven. 
Vintage Life is alleen als e-book verkrijgbaar. Er komt geen papieren druk van dit boek. Juist omdat op drukkosten bespaard wordt, is de uitgave van dit gratis e-boek mogelijk.

In Vintage Life zijn 14 gemakkelijk leesbare verhalen gebundeld rondom het thema vintage, retro, mode, kleding, schoenen en sieraden en werken met inzichten uit voorbije levens.
De meeste verhalen zijn al eens gepubliceerd in tijdschriften, op een website of in een boek, maar helemaal opnieuw bewerkt voor dit e-boek.


Voor wie geschikt om te lezen?

Vraag jij je wel eens af waarom je dol bent op retro spullen of vintage fashion? Kleed jij je alsof je zo bent weggelopen uit een oude film? Heb je je nog nooit afgevraagd of dat ergens mee kan samenhangen? Vorige levens bijvoorbeeld.

Ben je hooggevoelig (HSP) en heel snel allergisch voor het dragen van bepaalde stoffen? Zou dat misschien horen bij oude ervaringen in het verleden? Bij wat je in een ander leven aantrok of meemaakte?

Ben je licht paranormaal gevoelig en heb je onbewust last van invloeden uit vorige levens, zonder dat je daar ooit eerder over nadacht?

Al eens op www.vorigelevens.nl gekeken en je afgevraagd of mijn boeken leuk zijn om te lezen?

Gewoon een lekker leesboek nodig voor de naderende vrije dagen of de zomervakantie? Nieuwsgierig naar verhalen over vorige levens van andere mensen?


14 verhalen, 186 pagina's

Laat je op nieuwe ideeën brengen of verrassen door 14 boeiende verhalen in dit 186 pagina's tellende e-boek.

Sandra de Leeuw, eigenaar van Funky Friday een webwinkel met vintage, retro en hip & happening artikelen voor huis en tuin, schreef het voorwoord.


Aanmelden

Je krijgt het boek gratis op je e-mailadres toegezonden in pdf. Wel eerst even je adresgegevens en e-mailadres doorgeven via rhapublishing@gmail.com

Groetjes en veel leesplezier!



Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur

Minifilmpje cover Vintage Life - diverse stadia cover e-boek

Nog anderhalve week en mijn nieuwe e-boek VINTAGE LIFE is klaar.

Je kunt je hier alvast aanmelden door je e-mailadres op te geven. Zodra het e-boek in pdf klaar is, krijg je geheel gratis een exemplaar in je mailbox.
Het pdfbestand kun je via pc, tablet of iPad lezen.

Om te laten zien hoe hard een tekenaar werkt aan een coverafbeelding, heb ik de schetsen van illustrator Maurice Hof van Prozart in een filmpje aan elkaar geplakt.

Een illustrator overlegt tijdens het tekenproces met de opdrachtgever. Zo zie je in het filmpje hoe telkens kleine aanpassingen worden gedaan om uiteindelijk tot een prachtig resultaat te komen dat aansluit bij de inhoud van het boek: verhalen over vorige levens & mode.

Kijk naar het filmpje en als je nieuwsgierig bent geworden, geef dan je emailadres door zodat we het e-boek naar je kunnen mailen.

Dankzij de hulp van Oscar Bernhardt van The Charleston Charlies (UK) bevat het mini-filmpje een swingend achtergrondmuziekje uit de jaren twintig.


Marianne Notschaele-den Boer

Het einde is slechts het begin - over leven en dood - zelfdoding

Film - What dreams may come

Hemel of hel?

Volgens mij is de film 'What dreams may come' alweer uit 2000. Na mijn vorige blogartikel over de film 'The five people you meet in heaven' wil ik ook graag deze film onder de aandacht brengen van lezers van dit blog.
Totnutoe heb ik de film drie keer gezien. Een keer sniffend en snotterend met een doos tissues naast me vanwege de ontroerende momenten in de film, een keer met extra aandacht voor de prachtige kleuren en gebruikte decors in de film en een keer gewoon, omdat ik de verhaallijn over de liefde mooi vond.

Voor wie geschikt?

De dvd leen ik uit aan cliënten in mijn praktijk die een geliefde hebben verloren of die in een gezinssituatie een vader of moeder hadden, die plotseling overleed. Of aan cliënten die in hun nabije omgeving te maken hadden met zelfdoding van een dierbare.

Hoofdpersonen Chris en Annie in What dreams may com

Inhoud film

De film gaat over Chris Nielsen, gespeeld door Robin Williams. Hij is gelukkig getrouwd met zijn soulmate en kunstenares Annie, een rol van Annabella Sciorra. Ze vormen met hun twee kinderen een gelukkig gezin.
Het noodlot slaat toe als de kinderen omkomen bij een verkeersongeluk. Kort daarop verongelukt Chris. Hij belandt in een hemel die er wonderlijk genoeg precies zo uitziet als enkele schilderijen die zijn vrouw Annie maakte.
In een prachtige andere wereld (hemel) vol schitterende kleuren en decors gebaseerd op herinneringen uit zijn voorbije leven, probeert Chris uit alle macht contact te maken met zijn vrouw die nog in leven is. Zijn liefde voor haar is zo groot dat hij alleen maar aan haar kan denken, maar de kloof tussen hemel en aarde, dood en leven, is onoverbrugbaar.

Een hemel vol prachtige kleuren

Zelfdoding - waar kom je terecht na de dood?

Wanneer Chris in de hemel verneemt dat Annie zelfmoord heeft gepleegd omdat ze het verdriet niet meer aankon, gaat hij wanhopig naar haar op zoek. Zijn zoektocht start in een prachtige kleurrijke omgeving en voert rechtstreeks naar de duisternis (de hel) waarin zijn vrouw is terechtgekomen na haar overlijden.

Een hel vol mensenhoofden die om hulp schreeuwen

Met behulp van zijn overleden kinderen - die hij tegenkomt in andere gebieden van de hemel, sferen gebaseerd op prettige herinneringen die de kinderen hadden aan hun verblijf op aarde in het gezin - gaat hij op zoek naar zijn geliefde vrouw.

Een prachtige film over leven, dood, gescheiden worden, hereniging én de kracht van onze verbeelding.
Iedereen komt namelijk na de dood in andere dimensies terecht, sferen die recht doen aan eigen verwachtingen en/of eigen creaties. We creëren onze eigen werkelijkheid...

Boeken van Marianne Notschaele

Zelfdoding in voorbije levens

Als reïncarnatietherapeut werk ik met cliënten aan emotionele afronding van traumatische ervaringen. Ervaringen in het huidige leven, maar ook in voorbije levens. Bij vorige levens gaat het vaak om emotioneel niet (goed) verwerkte sterfervaringen. Ook voorbije levens die eindigen door zelfdoding vallen daaronder.
Uit vele praktijkverhalen van cliënten blijkt dat mensen niet in een hel - zoals sommige geloven het formuleren - terechtkomen na zelfdoding. Wel creëert de ziel zijn eigen sfeer na de dood. Trieste,sombere gedachten over een voorbij leven waarin iemand zichzelf niets waard achtte of zelfveroordelende gedachten over zelfmoord kan voor een naargeestige sfeer zorgen waarin de zielsenergie lang gevangen blijft. Te lang. En dat is pas echt triest, want iedere ziel heeft de vrijheid om na het verlaten van een dood lichaam verder te mogen om opnieuw te incarneren.

Juist de film 'What dreams may come' laat via de hoofdrolspelers en dankzij prachtige kleuren en mooi vormgegeven decors zien hoe we zelf een nachtmerrie/hel kunnen creëren. Maar dus ook, een hemel. Gedachtenkracht is sterk. Zowel negatief als positief.

Boeken van Marianne Notschaele

Wil je meer lezen over vorige levens, reïncarnatietherapie en zelfdoding/zelfmoord in mijn eigen boeken:

* 'Waarom Esther geen Robinson werd' - hfst 26 'Jij bent de reden van mijn bestaan'
* 'Hé, waar ken ik je van' - hfst 5 'Geweldig gewelddadig'
* 'Diehards in de war' - hfst 2 'Vechten voor een verloren zaak' en hfst 7 'Boeien(d)'
* 'Liche zeden onder de zoden' - hfst 7 'Seks met een heks'

In deze hoofdstukken gaan cliënten zelf in op hun ervaringen na de dood in een voorbij leven. Deze boeken zijn oa via bol.com hier aan te schaffen.
Ook in de openbare bibliotheek kun je een aantal van mijn boeken lenen.

Boeken van Marianne Notschaele - ook in de openbare bibliotheek

Boek van Ellen Scheffer over zelfdoding

Hoewel in het boek 'Zelfdoding in het licht van de ziel' van Ellen Scheffer geen reïncarnatietherapeuten aan het woord komen, is dit boek uit 2010 over zelfdoding zeer de moeite waard om te lezen.
In 14 gesprekken over zelfdoding komen nabestaanden aan het woord, mensen die een poging tot zelfdoding deden en therapeuten uit het alternatieve circuit.
Ook Ellen Scheffer gaat ervan uit dat we een ziel hebben die na de dood voortleeft en die steeds opnieuw incarneert om op aarde ervaring op te doen en zich verder te ontwikkelen.

Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatietherapeut/auteur

www.mariannenotschaele.nl

Wie zou jij na de dood willen tegenkomen?

dvd - speelfilm The five people you meet in heaven

Niet iedereen heeft zo'n uitgebreide collectie boeken en speelfilms/dvd's over reïncarnatie, vorige levens en therapie als ik. Om te voorkomen dat boeken en dvd's slechts verstoffen in mijn kasten, leen ik ze graag uit aan cliënten die in mijn praktijk voor een consult komen.

In de loop der jaren leende ik deze spullen uit tijdens therapietrajecten van cliënten, tegenwoordig meestal ter afronding van een consult. De laatste maanden geef ik nogal wat boeken weg die ik zelf niet meer herlees. Dat ruimt lekker op, want met de komst van digitaal leesvoer maken mijn papieren boeken langzamerhand plaats voor pdf's en e-boeken die ik met één druk op de knop in mijn iPad zet.


Voor wie geschikt om naar te kijken?

De speelfilm 'The five people you meet in heaven' is verkrijgbaar als miniserie (3 uur speelduur) op dvd. Regelmatig vind je nog afgeprijsde exemplaren in dvd-opruimingsbakken van grote winkelketens.
Praktisch alle personen aan wie ik deze dvd leende, vonden 'm de moeite van het bekijken waard. Vooral mensen die het moeilijk hadden met situaties in hun huidige leven wat betreft de liefde, relaties, afscheid nemen, verlies van dierbaren en onverwachte sterfgevallen in familie- of kennissenkring.

De film is gebaseerd op het boek 'The five people you meet in heaven' van Mitch Albom.

Mitch Albom - The five people you meet in heaven - book

Dit boek is vertaald in het Nederlands: 'Vijf ontmoetingen in de hemel'.

Mitch Albom - Vijf ontmoetingen in de hemel - boek

De auteur is in Nederland bekender geworden door zijn andere boek 'Mijn dinsdagen met Morrie'.

Mitch Albom - Mijn dinsdagen met Morrie - boek

Dat is een piepklein boekje met gesprekken die Mitch Albom voerde met een Amerikaans hoogleraar sociologie, vlak voor diens levenseinde. De sfeer van het boekje ademt religie, spirituele lesssen en levenswijsheid uit.
Ik herinner me van dat boekje vooral de waardering, vriendschap en liefde die er tussen beide personen was.
Zijn boek 'Vijf ontmoetingen in de hemel' heb ik niet gelezen. Ik bekeek wel de film. Meestal kies ik voor óf de filmversie óf de boekversie van een verhaal. Anders ga ik teveel vergelijken en dat pakt niet altijd goed uit ;).


Wie kom jij tegen na de dood?

Als jij sterft, wie verwacht jij in de hemel? Door wie denk jij te worden opgehaald? Door je beste vriend of vriendin? Je beste leraar? Iemand die ooit je leven redde? Een dierbare die eerder stierf dan jij?
In de speelfilm is er vooral aandacht voor wat reïncarnatietherapeuten 'het tussenbestaan' noemen: het gebied tussen twee levens in. Door anderen sferen genoemd, hemel, een uitrustgebied.
Hoe je dat gebied ook noemt waarin je na de dood terechtkomt, het heeft alles te maken met als ziel je dode lichaam verlaten en verder gaan. Soms kan je na de dood pas werkelijk verder, het aardse echt loslaten, als oude levenszaken een plek hebben gekregen.

In de film 'The five people you meet in heaven' is dat mooi in beeld gebracht. 

Het begin is voor sommige kijkers nogal schokkend: meteen een heftig ongeluk waarbij iemand sterft op een kermisterrein bij een reuzenrad. En daarna wordt het stil...

Na de dood ga je als zielsenergie verder zonder lijf en kom je in een ander gebied terecht. In de film is dat weergegeven als een leeg en stil kermisterrein dat er wat surrealistisch uitziet. Op dat punt in de film moet je even doorbijten en blijven kijken. Die beelden lijken wat knullig, maar de bedoeling is een andere sfeer neer te zetten, die aandoet als hemel of na-de-dood-gebied.

Eddy, gespeeld door Jon Voight, is een 83-jarige oorlogsveteraan die al zijn dierbaren heeft overleefd. Gedesillusioneerd slijt hij zijn dagen als opzichter van Ruby Pier, een pretpark.
Bij een ongeluk met een reuzenrad komt een 5-jarig meisje in levensgevaar. Hij probeert haar te redden...
Het laatste dat Eddy ziet, is het gezicht van het meisje. Hij voelt haar hand nog in de zijne, en maakt dan ineens kennis met een verblindend wit licht. Alles wordt stil om hem heen en hij bevindt zich in een vreemde omgeving.
Omdat zijn eigen sterven plotseling en onverwacht verloopt, heeft Eddy niet door dat hij is gestorven. (Reïncarnatietherapeuten noemen dit 'onverwerkt sterven'. Voor boeken over dit onderwerp, zie www.vorigelevens.nl).
In de merkwaardige omgeving - een leeg kermisterrein - komt hij vijf mensen tegen.

De kijker ziet vervolgens in flashbacks stukken uit het leven van Eddy.
De algehele boodschap van de film: zorg ervoor dat je onaffe zaken en relaties tijdens je leven al verwerkt en afrondt, dat scheelt bij het beseffen dat je doodgaat en tzt weer incarneert.


BDE

Vind je dit een mooie film, dan kan ik je ook van harte de film 'What Dreams May Come' aanraden. Daarover zal ik binnenkort een blogartikel schrijven.
Beide films raken het onderwerp bijnadoodervaringen blogartikel Retourtje Hiernamaals

Meer lezen over reïncarnatieverhalen, neem een kijkje op mijn website www.vorigelevens.nl



Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatie en de kunst van het herhalen - filmtip

dvd speelfilm Groundhog Day

Herhalen heeft een functie


Opnieuw geboren worden, telkens weer. Het woord reïncarnatie is niet voor niets afgeleid van de Latijnse woorden re incarno: opnieuw in het vlees. Misschien voor vegetariërs niet zo'n prettig woord bedenk ik me nu, meer iets voor carnivoren :)
Een ziel huist iedere keer opnieuw in een lichaam om ervaringen op te doen. Telkens weer. Net zolang tot we iets onder de knie hebben, we bepaalde levenslessen goed hebben begrepen of we er schoon genoeg van hebben. We hebben zelf keuzevrijheid hoe we om willen gaan of reageren op omstandigheden waarin we ons bevinden.

Film Groundhog Day - een klassieker

Een klassieke film over 'herhaling en zelf het roer in handen nemen' is de film 'Groundhog Day'.

Bill Murray speelt een egoïstische weerman Phill. Phill wordt iedere ochtend wakker op dezelfde manier, luisterend naar hetzelfde deuntje op de wekkerradio. Zijn ontbijt is telkens hetzelfde, de mensen die hij tegenkomt doen en zeggen precies hetzelfde als de dag ervoor. Deprimerend saai.
Tot hij op een dag een vrouw tegenkomt (Andie MacDowell) en de liefde ontdekt.

De eerste keer dat ik 'Groundhog Day' zag begreep ik er weinig van. Ik ergerde me aan de vele herhalingen in de film. Telkens dezelfde scènes, alsof die regisseur niet iets leukers kon bedenken.
Een jaar of tien later zag ik de film nog een keer en toen pas viel het bekende muntje. Ook ik had 'herhaling' nodig om de achterliggende boodschap te begrijpen: keuzevrijheid om te veranderen of aktie ondernemen als iets je niet bevalt, kan altijd. En liefde is daarbij onontbeerlijk.

Sindsdien leen ik de dvd uit aan cliënten in mijn praktijk als ondersteuning om te begrijpen waarom herhaling - van problemen of omstandigheden - nuttig kan zijn. Re-incarno. Reïncarnatie. Net zolang oefenen met leven tot we snappen wat echt belangrijk is.

Op YouTube kun je de filmtrailer vinden van 'Groundhog Day'. Vanwege auteursrechten lukte het me niet om hier in deze blog een linkje te maken.
Wil je meer lezen over hoe je herhalende problemen kunt aanpakken met reïncarnatietherapie, kijk dan op www.vorigelevens.nl voor praktijkverhalen of mijn boeken.


Marianne Notschaele-den Boer
www.vorigelevens

Angst voor overstromingen - een vorig leven uit Korea 1950

Hoe een vorig leven uit Korea emotioneel nawerkt

Overstromingsangst

Renée wil op vakantie naar Thailand. De weersverwachtingen, regen en overstromingen, zijn niet best. Lees hoe een vorig leven uit het Korea van 1950 hiermee te maken heeft.

Het artikel 'WATERLANDERS' uit Para Astro, febr. 2012, nr. 300 is nu te lezen op mijn website.
Voor Belgische lezers heeft de redaktie van Para Astro het taalgebruik hier en daar aangepast.

Op http://www.vorigelevens.nl/para-astro-artikel-waterlanders.htm kun je dit artikel lezen in pdf-formaat.

Artikel "Waterlanders" uit Para-Astro

Marianne Notschaele-den Boer

Ik vertrek en neem mee... - emigratie - vorige levens - zuid Frankrijk

Emigreren lijkt zo gemakkelijk

Ik vertrek en neem mee...

Regelmatig kijk ik naar het televisieprogramma 'Ik Vertrek'. Niets zo fijn als vanuit een comfortabele positie kijken naar het geploeter van Nederlanders in het buitenland omdat ze zo nodig willen emigreren. Ze vinden het in Nederland te vol, te druk, er zijn hier teveel files, ze moeten te hard werken… en willen graag vertrekken naar zonnig Spanje, Frankrijk, Italië of Portugal. Daar hopen ze dat het leven gemakkelijker en beter zal zijn, om er vervolgens achter te komen dat het  vinden van werk moeizaam gaat of dat het opzetten van een hotelletje op het platteland keihard werken is. Klanten waaien niet zomaar aan, daar moet je nog steeds wel wat voor doen.

Het eens zo mooie vakantiegevoel dat 'vertrekkers' telkens in die landen hadden voordat ze definitief verhuisden, verdwijnt regelmatig als sneeuw voor de zon als het op werkelijk integreren aankomt. Als ze geen werk kunnen vinden omdat ze de taal onvoldoende spreken, als hun kinderen naar een lokale school moeten en zich aan moeten passen aan andere regels dan ze gewend waren, als het in de winter stil(ler) wordt. Weg vakantiegevoel.

Na zo’n aflevering van 'Ik Vertrek' concludeer ik af en toe - kort door de bocht - tja, problemen die je in Nederland niet aanpakt, los je zeker niet op door te emigreren. Ook in het buitenland kom je jezelf tegen. Behalve het verhuizen van spullen, neem je vooral jezelf mee.

Tegelijkertijd heb ik enorm veel bewondering voor emigranten die het wel degelijk lukt om goed te integreren in hun nieuwe omgeving, persoonlijk, financieel, op werkgebied. En krijg ik veel respect voor buitenlanders die naar Nederland zijn geëmigreerd om hier te wonen en werken. Werk vinden als je de taal van een land niet machtig bent is allesbehalve eenvoudig, integreren is ronduit moeilijk en vasthouden aan eigen cultuur, normen en waarden wordt een logische houvast. In het programma 'Ik Vertrek' komen nogal wat emigranten aan bod die zich slecht of niet voorbereidden op wat ze eventueel zouden kunnen verwachten.

Emigratie & voorbije levens

In een van die afleveringen zag ik een Nederlands echtpaar voorbijkomen dat hun bloembinderij van de hand deed. Man en vrouw vertelden dat ze zich in Nederland 'zo geclaimd voelden' door de hoge werkdruk. Door de stress van hun winkel hadden ze, naar eigen zeggen, gezondheidsklachten gekregen. Last van een versleten knie en herniaproblemen. In Frankrijk hoopten ze het rustiger aan te kunnen doen, liefst opnieuw in de bloemenbranche.

Als reïncarnatietherapeut weet ik dat gezondheidsklachten signalen zijn, signalen van de ziel. Zo hangen knieklachten vaak samen met zorgen om de toekomst en herniaklachten met al dan niet goed geworteld zijn, zorgen om de basis. Al luisterend en kijkend naar hun verhaal, dacht ik dat ze wellicht beter de oorzaak van hun problematiek zouden kunnen aanpakken in plaats van het probleem meenemen en verplaatsten naar een ander land. Ik vreesde dat ze dezelfde stress opnieuw zouden tegenkomen. Want ja, je neemt op reis altijd jezelf mee.

Stro - bloemen

Inderdaad. Ze verkochten hun bloemenwinkel en emigreerden naar Frankrijk. Ze waren vast van plan het anders aan te pakken. 
Al luisterend naar hun uitspraken hoorde ik dat ze een vorig leven moesten hebben gehad in de middeleeuwen in dezelfde streek waar ze nu opnieuw een stek zochten. Een leven dat eindigde in een kerker. Bij het bekijken van de aflevering zag ik de hele tijd hetzelfde echtpaar, maar dan als twee mannen, zittend op de grond in het donker van een gevangenis. Op een vloer van aarde en stro. Twee mannen, dicht tegen elkaar aan zittend, geboeid aan handen en voeten. 

Het echtpaar nu, sprak over hun werkdruk in Nederland en hun emigratie naar Frankrijk (ik heb de volgorde even anders gezet, zodat het begrijpelijk wordt):
- "Bloemen zijn een heel leven lang nodig, van de wieg tot grafwerk"
- "We liggen vooral wakker van...."
- "We zijn gebonden aan ..." 
- "We worden geclaimd door .."
- Last van knie (toekomst) / last van hernia (bestaan)
- "Heimwee, je gaat er helemaal aan kapot"
- "Je hebt geen leven meer"
- "Het is echt afscheid nemen"
- "Emigreren is niet makkelijk, het is gewoon een heel nieuw leven "
- "Tussen droom en werkelijkheid zit een wereld van verschil"

De uitspraken sloegen op het 'nu', maar zijn net zo makkelijk overzetbaar naar het 'verleden'. Daarom liepen heden en verleden ook voor dit echtpaar door elkaar.

Een situatie in een middeleeuws, donker gevang met stro op de grond. Ik kan me goed voorstellen dat een bloemenwinkel (leven/bloei) een prachtige hedendaagse pleister is op de wonde van zo'n vorig leven.

Toch moest dit echtpaar terug naar Frankrijk voor verwerking in de praktijk van alle dag. Ze be'leefden' Frankrijk opnieuw. 
Na een jaar of wat remigreerden ze; terug in Nederland 'bloeiden ze weer op'. Ze vertelden dat ze er 'zo naar uitgekeken hadden, maar nu was er een last van hen afgevallen'. Precies, een hele oude last. Toch prachtig, hoe het leven zelf alles regelt. De een gaat naar een therapeut, de ander (r)emigreert.

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl