 |
| Spannende roman over de nabije toekomst |
Toekomst van de aarde
Wat
zijn de gevolgen als onze aarde op een dag langzamer gaat draaien?
Als iedere
dag, iedere nacht, wat langer duurt dan de vorige. Als etmalen 26, 28, 32 uur en
langer duren. Als het nachtenlang licht wordt en dagenlang donker…
De New Yorkse schrijfster Karen Thompson Walker (1980) schreef een superspannende debuutroman:‘Wij waren hier’ / ‘The Age of Miracles’.
Door
de ogen van de hoofdpersoon - een intelligent 11-jarig meisje, Julia - kijken we mee naar de gevolgen van deze
vertraging van de aarde.
Vertragingssyndroom
Tot
dan geldende natuurwetten, lotsbeschikkingen en persoonlijkheden veranderen. Mensen
krijgen last van de ‘zwaartekrachtziekte’, later ‘het vertragingssyndroom’
genoemd.
(“De ongelukkigen
kregen geluk, de gelukkigen waren minder gelukkig geworden. Hun lot, dat al
zolang in de sterren stond geschreven, werd herschreven.”)
Karen
Thompson Walker vertelt over Julia’s dagelijkse leven, haar vriendschappen op
school, over haar vader, moeder en opa. Relaties binnen het gezin en daarbuiten
komen op scherp te staan wanneer de temperaturen op aarde blijven stijgen.
De bevolking
splitst zich in twee groepen: één groep die de oude tijdsmarkering aanhoudt en
volgens de klok gaat leven en één groep die zich aanpast aan het tragere
bioritme, de ‘real timers’.
Een echte ramp
De
bijen zijn verdwenen, vogels vallen zomaar dood uit de lucht. Gangbare
doomscenario’s voor de aarde worden aangestipt: aardbevingen,
tsunami’s, kernbommen, meteorieten, poolverschuivingen. Maar een echte ramp zie
je niet aankomen… de plotselinge verandering van de omwentelingssnelheid van de
aarde is een vertraging met extreme gevolgen voor alles en iedereen.
 |
| Paranormale roman over vorige levens en toekomstvisioenen |
Verhalen
over ‘het einde der tijden’ bestaan al zolang als de mens op deze aarde
rondloopt. In 2001 waagde ik me aan een paranormale roman, 'Boodschappenmeisje',
geënt op regressies terug naar vorige levens en progressies vooruit in de tijd,
naar de nabije toekomst. Ik liet mijn hoofdpersoon Charlotte de gevolgen van catastrofale
aardbevingen meemaken en liet haar ‘overleven’. Ook dat veroorzaakte relationele problemen.
(BMje.blz. 21) "Globaal lijkt de aarde hevig door elkaar geschud. Van het gewone landschap in sommige streken is weinig over. Kapotte infrastructuur. Dorpen en steden in de vernieling. De mens heeft de oerkracht van de aarde onderschat. Charlotte ziet gevolgen van aardbevingen op grote schaal. Weggevallen land, overstroomde kustgebieden. Seizoenen in de war, temperaturen die niet meer kloppen bij de jaargetijden."
Als
schrijver hoop je dat mensen na het lezen van een boek over dergelijke thema’s
over leven en dood gaan nadenken. Over relaties en keuzes.
Mijn roman had in 2001 een gewaagd onderwerp, nu het 2012 is zijn we gewend aan dit soort toekomstverhalen.
Eigen draai
Karen Thompson Walker heeft een geheel eigen draai gegeven aan het 2012-thema en dit in een mooi literair jasje gestoken. Ik voorspel dat haar roman net zo'n klassier wordt als George Orwell's '1984'.
Tineke Funhoff - echte naam of grappig pseudoniem? - verdient een groot compliment voor de vertaling van ‘The age of
miracles’. Ze slaagde erin de juiste sfeer te behouden en een prima Nederlandse
vertaling te maken.
(Blz. 77: “De
metronoom bleef tikken en verdeelde de tijd op zijn oeroude manier.”)
Een
paar sfeertekstimpressies uit ‘Wij waren hier’:
Blz.
32: “Later zou ik aan die eerste dagen
denken als de tijd waarin we als soort beseffen dat we ons zorgen hadden
gemaakt over de verkeerde dingen: het gat in de ozonlaag, het smelten van de
ijskappen… … Echte rampen zijn altijd anders – onvoorstelbaar, onverhoeds,
onbekend.”
Blz.
80: “Er zijn altijd streken op aarde
geweest waar de zon niet te vertrouwen was, waar de dagen niet gemeten werden
aan de opkomst en ondergang van onze ster.”
Blz.
91: “Ik vond het een mooi idee dat het
verleden bewaard kon worden, versteend in de sterren. Ik wilde graag denken dat
ergens, aan de andere kant van de tijd, honderd lichtjaren vanaf dat moment,
iemand anders, een wezen in de verre toekomst, stond te kijken naar een
geconserveerd beeld van mij en mijn vader zoals wij nu in mijn slaapkamer
stonden.”
Blz.
90: “Het Pioniersproject was een plan
voor de evacuatie van de aarde. Er werd aangenomen dat een groep mensen zou
kunnen overleven op Mars als dat nodig was. Die hele kolonie zou een soort
tijdscapsule zijn, als een levend, ademend souvenir van het leven zoals we dat
ooit op aarde hadden gekend.”
Hierbij
vroeg ik me af of de auteur geprobeerd had het verhaal te schrijven vanuit het
perspectief ‘terugkijkend vanaf een andere planeet, op wat er ooit op de aarde
gebeurd was’.
Vogels - boodschappers
Zowel
in mijn roman ‘Boodschappenmeisje’ als in de roman ‘Wij waren hier’ speelt één specifieke dode vogel een belangrijke rol. In beide
romans zijn de vogels ‘boodschappendragers’. Een mooi universeel begrip.
Ga
je deze zomer nog op vakantie, neem het boek van Karen Thompson Walker mee. Of het mijne ;). Ik beloof je
spannende leesuren.
Een ander verhaal over vogels als boodschapper & vorige levens, vind je hier.
Marianne Notschaele
