Marianne Notschaele-den Boer - vorige levens - reïncarnatietherapie

Marianne Notschaele-den Boer - vorige levens - reïncarnatietherapie
Marianne op Twitter (klik op afbeelding)

12 november 2013

Een 'wordt vervolgd' op 'Het Achterhuis' - roman 'Margie' van Jillian Cantor



Roman 'Margie' van Jillian Cantor - uitgeverij Orlando
 
Dagboek van Anne Frank
 
Iedereen kent het dagboek van Anne Frank, heeft het ooit gelezen of er op zijn minst van gehoord. Ik las het toen ik 10 jaar oud was. Voor mij was Anne Franks 'lieve Kitty'-dagboek een impuls om zelf te gaan schrijven. Eerst schreef ik in zo'n kinderdagboek met een slotje erop, later in schrijfbloks met stoffen omslag en daarna in notitiebloks. In steno, want dat voelde veilig, steno leek op geheimschrift dat bijna niemand kon ontcijferen ;).
Rond mijn dertigste las ik de complete werken van Anne Frank met alle ins & outs over de familie Frank, die ondergedoken zat met anderen in 'Het Achterhuis' in Amsterdam tijdens de 2e wereldoorlog. Zo'n beetje alles wat Anne geschreven had stond erin en werd geanalyseerd. Anne's oudere zus Margot hield ook een dagboek bij, maar waar dat gebleven is...?
 
De roman 'Margie' van Jillian Cantor (Orlando Uitgevers, ISBN 9789022960103, goed vertaald door Monique Eggermont) kan ik van harte aanbevelen als je nieuwsgierig bent naar Margot Frank, de oudere zus van Anne. Zij stierf - net als Anne - in concentratiekamp Bergen-Belsen vlak voordat de Tweede Wereldoorlog was afgelopen.
 
Waar bleef het dagboek van Margot Frank?
 
Jillian Cantor las 'Het dagboek van Anne Frank' ook op jeugdige leeftijd.
Daarover zegt ze: (blz. 297) "Ik ben de oudste in een Joods gezin van twee meisjes, net als Margot Frank. Toen ik Annes dagboek opnieuw las als volwassene kwam ik erachter dat ik niks over Margot wist, terwijl ik het dagboek als tiener ook had gelezen... Maar net als Anne, hield Margot ook een dagboek bij in het Achterhuis, en moest zij ook onderduiken... Ik begon me af te vragen hoe Margot zich gevoeld moest hebben als zij had gezien hoe beroemd haar zusje is geworden. En ik vond dat Margot ook een stem verdiende. Ook zij verdient het om herinnerd te worden."
Jillian Cantor heeft op ontroerende en liefdevolle wijze Margot Frank alsnog een stem gegeven door haar in deze roman op te voeren, alsof ze de oorlog overleefde en naar Amerika emigreerde.
 
Roman 'In de schaduw van het Achterhuis'
Peter van Pels
 
Dit deed me denken aan een eerder boek dat ik 2005 las: 'In de schaduw van het Achterhuis' van Ellen Feldman (Slijthoff, ISBN 9789024551767). Hierin worden de belevenissen van Peter van Pels - de jongen waarop Anne Frank tijdens de onderduikperiode verliefd werd - beschreven, alsof hij na de oorlog in 1952 in New York woont.
De psychologische roman 'In de schaduw van het Achterhuis' is geschreven door een historica en is goed van stijl en taal; de inhoud is me vaag bijgebleven. Jillian Cantors 'Margie' is een stuk minder literair, maar boeide mij meer; bij sommige passages had ik zakdoeken nodig om mijn tranen te stelpen. Margie's eenzaamheid is treffend weergegeven.
 
Vorig jaar las ik een tamelijk controversiële roman 'Anne Frank leeft en woont op zolder', geschreven door Shalom Auslander. In dit fictieve absurdistische werk vertelt de auteur over Anne Frank die de oorlog heeft overleefd en als oude vrouw op een zolder woont in het dorpje Stockton. Solomon Kugel, eigenaar van het huis, ontdekt haar wanneer hij op zoek gaat naar de oorzaak van het getik van verwarmingsbuizen.
Deze roman is meer geschikt voor mannelijke lezers. Ik vond de humor niet grappig, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak. Het verhaal was wel intrigerend.
 
Margie Franklin
 
Van de achterflaptekst van 'Margie':
"In het voorjaar van 1959 gaat de film The Diary of Anne Frank in première in Amerika. Margie Franklin woont in Philadelphia en werkt als secretaresse op een advocatenkantoor. Op het oog leidt ze een rustig bestaan, maar ze draagt een groot geheim met zich mee: een verleden en een godsdienst die ze ontkent, een land en een familie die ze heeft achtergelaten.
Margie Franklin is in werkelijkheid Margot Frank, de oudere zus van Anne. Ze blijkt niet in Bergen-Belsen overleden, maar ontsnapt aan de nazi's en geëmigreerd naar Amerika. Jarenlang houdt ze niet alleen geheim wat haar ware identiteit is, maar ook wat er gebeurd is tussen haar en haar zusje tijdens de noodlottige laatste momenten die ze hebben gedeeld.
Dat voorjaar, terwijl haar zusje uitgroeit tot een icoon, begint Margies zorgvuldig opgebouwde leven in Amerika in te storten. Wanneer verleden en heden door elkaar gaan lopen, staat Margies toekomst in Amerika op het spel. Tenzij ze zich kan verzoenen met het leven dat ze ooit heeft geleid, de mensen van wie ze hield en de dingen die ze ooit heeft gedaan."
 
Vergeten om te overleven
 
Een paar stukjes tekst uit het boek:
- (blz. 33): "Aanvankelijk werd ik Margie Franklin, de niet-Joodse, omdat dat Peters idee was geweest, maar toen werd het opnieuw een kwestie van overleven. Ik wilde niet dat anderen wisten dat ik in zoveel opzichten ook dat meisje was: die Joodse die als een rat in de val gezeten had, zwaar verliefd was, en weggehaald door de Duitsers. Dat ik dat meisje bén. Die Joodse."
- (blz. 69): "Ik kan goed geheimen bewaren. Ik hul me erin, zoals ik me hul in leugens, in mijn vest, strak om me heen, al is het nog zo warm."
- (blz. 156-157): "Het is zoveel gemakkelijker om je te verschuilen, om in een tweede huid te glippen, zodat je eenvoudigweg alles kunt vermijden wat je eerste huid kan raken... Ik ren weg en dan zal ik het weer vergeten. Vergeten is gemakkelijk. Het is bijna net zo makkelijk als je schuilhouden, of geheimen bewaren." (Een boeiende vergelijking voor reïncarnatietherapeuten voor wat betreft de overgang van een onverwerkt vorig leven naar een erop volgend leven)
- (blz. 178): "Maar hier laat mijn verbeeldingskracht me in de steek. Wat is er met mijn dagboek gebeurd? Waarom heeft Pim dat van mijn zusje laten uitgeven, en niet dat van mij?"
 
Margie raakt verstrikt in haar leugens om te overleven. Op het Joodse advocatenkantoor waar ze werkt, krijgt ze te maken met een Holocaustoverlevende die haar confronteert met de oorlog die ze juist achter zich wil laten.
 
Aanrader om te lezen - voor wie geschikt?
 
+ Leest lekker weg. Vooral geschikt voor vrouwelijke lezers.
+ Voor reïncarnatietherapeuten: triggerpoints oorlog, verwerken oorlogstrauma, lichamelijke sensaties en emoties boeiend beschreven. Op het einde van een vorig leven bezig zijn met 'naar Amerika emigreren' resulteert soms daadwerkelijk in een volgend nieuw leven in Amerika. Daarom kun je je als reïncarnatietherapeut afvragen of Jillian Cantors vorig leven dat van Margot Frank had kunnen zijn? 
+ Voor mensen met Joodse (of onderduik) vorige levens in wo2, vanwege de herkenning met problematiek voortkomend uit een oorlogsleven (triggerpoints/trauma).
+ Achterin leesclubvragen, die je op een andere manier aan het denken zetten over de inhoud van dit boek.
+ Vragen en antwoorden aan de schrijfster.
- Het wollen vest dat Margie draagt komt net iets te vaak voor (om emoties mee aan te duiden).
- Soms deed het verhaal Bouquetreeksachtig aan, daar waar het de relatie Peter Pels/Margot Frank betrof.
 
Ik heb genoten van 'Margie' en raad dit boek (304 pagina's) van harte aan.
Van dezelfde uitgeverij Orlando las ik 'Zolang er sterren aan de hemel staan' van Kristin Harmel. Hierover volgt binnenkort een blogartikel.
 
Groetjes,
 
Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl (zie ook praktijkverhalen over vorige levens in wo2)

8 november 2013

Turning the Hourglass - Christine Alisa - werken met kinderen en trauma's uit vorige levens - reïncarnatietherapie

 
Turning the Hourglass, ebook/boek
werken met kinderen en hun vorige levens
 

Turning the Hourglass

De digitale versie van 'Turning the Hourglass, Children's passage through traumas and past lives' van Christine Alisa MS kocht ik bij bol.com. Voor slechts 4,79 euro had ik dit e-book sneller in huis dan een papieren versie uit de USA.
Dit gemakkelijk te lezen, Engelstalige e-book bevat verhalen uit de praktijk van therapeute Christine Alisa, deels vanuit kindperspectief beschreven en aangevuld met nuttige, duidelijke en goede therapeutische uitleg. 
Christine werkt met kinderen via Sandplay (speelgoedfiguurtjes in een zandbak), klei, tekenen en een combinatie van regressie/reïncarnatie- en Gestalttherapie.

Probleemgedrag van kinderen (adhd, eet- en gedragsstoornissen)

De Amerikaanse regressie- en reïncarnatietherapeut Morris Netherton Ph.D. schreef het ultra korte voorwoord. Van 'good old' Morris heb ik eind jaren '90 leerzame workshops bijgewoond in Nederland.
Christine Alisa werkt o.a. met zijn methoden en technieken. Dat vind je terug in hoe ze vertelt over therapie doen met haar jonge cliënten, daar waar het om werken met trauma's rondom geboorte/zwangerschapsperiode gaat.

In het eerste hoofdstuk beschrijft ze hoe haar therapeutische werkwijze verloopt wanneer kinderen met probleemgedrag in haar praktijk belanden. In negen daaropvolgende hoofdstukken laat Christine zien dat storend gedrag van kinderen (zoals ADHD, dyslexie, woedeaanvallen, eetproblematiek) symptomen kunnen zijn van oude trauma's. Op speelse wijze  -  via gesprekken, kleien, met zandfiguurtjes spelen en tekenen - en met liefde en respect voor wat (jonge) kinderen aan kunnen, 'behandelt' ze diverse problemen en rondt ze tegelijkertijd vorige levens af.

Vorige levens afronden bij kinderen

Zo vertelt ze over de 10-jarige Chris - en laat ook hem zelf aan het woord - over zijn concentratieprobleem ('trying to get away'), dat samenhing met zijn geboorte (keizersnede), een vorig leven als gangster, een leven als kampgevangene en een leven als soldaat in Vietnam. Overlevingsstrategieën om 'er vandoor te gaan om in leven te blijven', zorgden voor een slechte focus in het hier-en-nu.
Er is een hoofdstuk over Nicole, een meisje met een eet- en gedragsstoornis, terug te voeren tot een vorig leven in de Holocaust en een vorig leven als bediende.
12-jarige Peter had het gevoel niet te kunnen voldoen aan verwachtingen van anderen en hij haatte het als mensen de baas over hem speelden ('hate being bossed around'). Hier werkte Christine met twee verschillende oorlogslevens. Ze liet Peter alsnog woede uiten via ademwerk en tekenen. Ook een leven als bergbeklimmer zat nog in de weg.

Christine Alisa laat kinderen aan het woord, legt zelf duidelijk uit wat de therapeutische (on)mogelijkheden zijn en geeft mooie praktijkvoorbeelden in haar ebook.
Ze vertelt over een gezin waar 3 zussen en 1 broer leden onder het misbruik (geweld) van de vader. 5-jarige Becky reageerde op het huiselijk geweld door zich terug te trekken en in de ontkenning te gaan, 6-jarige Emily ontwikkelde probleemgedrag door zelf te gaan schoppen en slaan. Daniel en Vicky uit hetzelfde gezin reageerden weer anders.

Negen hoofdstukken met boeiende, inspirerende cliëntcases en één hoofdstuk met uitstekende uitleg over het therapeutische proces dat ze hanteert om kinderen beter in hun vel te laten zitten. Tegelijkertijd weet therapeute en auteur Christine Alisa op een mooie manier een lans te breken voor alternatieve therapieën, zonder haar lezers te dwingen om te geloven in reïncarnatie of vorige levens.

Aanrader voor ouders en therapeuten

De hoofdstukken lezen dankzij het eenvoudige Engels prettig weg, ook voor wie niet zo goed thuis is in de Engelse taal. 
Dit ebook is geschikt voor regressietherapeuten, reïncarnatietherapeuten, kindercoaches, ouders en opvoeders van kinderen met gedragsproblemen.
Een absolute aanrader!

Voor verhalen uit mijn eigen praktijk over werken met kinderen, klik hier
(en scroll naar het midden van die webpagina)


Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut
www.vorigelevens.nl







3 november 2013

Gewichtsverlies, anorexia, taalgebruik - werken met reïncarnatietherapie en vorige levens





Taalgebruik en gewichtsverlies
Plotseling gewichtsverlies

Het was al weer een jaar of wat geleden dat ik vriendin Pippa tegenkwam en uitgebreid sprak. Sinds de laatste keer dat ik haar zag, was ze enorm afgevallen. Ik schrok ervan.
Zou ze anorexia hebben? Ze was altijd al tenger van gestalte, maar nu woog ze - schatte ik - slechts een kilo of 45, bij een normale gemiddelde lengte. Pippa vertelde me dat ze zelf ook door had dat ze erg mager aan het worden was, maar ze snapte niet hoe dat kwam. Ze deed echt haar best om te eten.

Taal

Hoe het met haar en haar gezin ging? Economische crisis, financiële problemen, man ontslagen op het werk, problemen met de verkoop van hun woning en een gedwongen verhuizing. Zorgen te over bij Pippa. Ze begreep heus wel dat je van stress slecht ging eten. Ze kreeg met moeite voedsel naar binnen.
Ik lette wat beter op haar uitspraken. Drie zinnen kwamen in herhaling telkens terug bij wat ze zei:
- 'Dat ons geld bijna op is, alle zorgen die we hebben, dat vreet aan me'.
- 'Ik wil zuiver op de graat blijven'. Pippa wilde op een eerlijke manier nieuw inkomen verwerven.
- 'We moeten met ons hele gezin interen op onze financiën.'

Oude geloofsstructuren

Met Pippa besprak ik wat me opviel bij wat ze me vertelde. Ze kon toch zuiver en eerlijk blijven ('zuiver op de graat') zonder dat haar lichaam graatmager was? Ze kon het 'interen op de financiën' toch loskoppelen van haar lichaam?
Best mogelijk dat ze ooit een vorig leven had gehad waarbij ze met een ziek, mager, uitgeteerd lichaam (ziekte, tering) zo lang mogelijk in leven probeerde te blijven voordat ze uiteindelijk toch stierf. Net zoals ze probeerde om nu zo lang mogelijk vol te houden met weinig geld. Ondanks hun zeer beperkte gezinsbudget hoefde haar eigen lijf nu toch niet mager te worden en 'in te teren'?
Dit, en het bewust worden van de grote impact die de financiële stress had op het hele gezin, zorgde ervoor dat ze met meer aandacht en geduld het dagelijkse eten tot zich nam. Inmiddels is ze - nu 3 maanden later - beter op gewicht.

Oorlog en gewichtsverlies

Taalgebruik zegt veel over wat iemand (onbewust) bezighoudt.
Amerikaanse reïncarnatietherapeuten viel het bijv. op dat mensen met obesitas en hun te volgen diets (diëten) regelmatig vorige levens hadden te verwerken waarbij oude gedachten over 'honger hebben' en 'to die' door elkaar waren gaan lopen. Pas na loskoppeling van zulke gedachten die bij oude situaties in het verleden hoorden, werd hun innerlijke honger gestild.

Mensen die een vorig leven hebben gehad dat eindigde in een concentratiekamp ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, kunnen in een eropvolgend leven 'kampen met' anorexia. Vooral gevangenen die stierven in de kampen nadat ze het maandenlang wanhopig volhielden onder erbarmelijke omstandigheden (én met een graatmager lichaam), waarbij ze leefden op een half kommetje waterige koolsoep per dag. Met een beetje geluk kregen ze een hompje brood. Zij bleven lange tijd in leven terwijl hun lichaam heel weinig voedsel tot zich nam. Zo'n overlevingsstrategie (volhouden met weinig lichaamsgewicht) kan nawerken, zelfs een leven later. Denk maar aan een anorexiapatiënt die 1 appeltje verdeelt in mini-stukjes om er een hele dag mee te doen.

Eetproblematiek kan op vele manieren verweven zijn geraakt met onvoltooide vorige levens. Taalgebruik kan bij reïncarnatietherapie een mooie tool zijn om de bronoorzaak te achterhalen.

Eerder blogartikel over taalgebruik, zelfbeschadiging en oude pijn 
Praktijkverhaal van een 19-jarig meisje: 'Ik leef maar voor de helft'
Praktijkverhaal over een jonge vrouw die die geen hap meer naar binnen kreeg

Andere praktijkverhalen vind je in mijn boeken 'Diehards in de war', 'Hé, waar ken ik je van?', 'Ik was eens...', 'Lichte zeden onder de zoden', 'Waarom Esther geen Robinson werd' en 'Reïncarnatieverhalen. Lang zullen we leven.'
Informatie over reïncarnatietherapie, praktijkverhalen, boeken enz. is te vinden op www.vorigelevens.nl Hier kun je ook gratis eboeken opvragen en/of downloaden.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/boeken over werken met vorige levens en reïncarnatietherapie
www.vorigelevens.nl

30 oktober 2013

Tatoeages en vorige levens - reïncarnatie




Tijdelijke henna tatoeage - bruid in Egypte

Hebben tattoo's iets te maken met vorige levens?

Vandaag ontving ik deze vraag per e-mail:

"Ik zie heel veel mensen - voetballers, beroemdheden, maar ook gewone mensen - met tattoo's. Uit welk vorige leven komt dit?
Ik heb zoiets, ik had zelf een vorig leven in de Tweede Wereldoorlog en werd in een kamp getatoeëerd zonder dat het me gevraagd werd. Dus mij zal je nooit een tattoo zien dragen. Ik krijg daar kippenvel van."

The Devil's Arithmetic

Meteen dacht ik aan de film The Devil's Arithmetic (deze film kun je in delen van 10 minuten bekijken via YouTube).
De openingscène begint met een meisje dat naar een tatoeagezetter kijkt en haar reactie daarop. Het tatoeëren is in deze film een triggermoment om situaties van een Joodse familie en concentratiekampervaringen te doen herleven. De filmregisseur laat wel in het midden of het om herinneringen van het meisje zelf aan een Joods vorig leven gaat of dat het een droom betreft. 

Wat is een tattoo?

Een tatoeage (tattoo) is een lichaamsversiering met onder de opperhuid aangebrachte inkt of plantaardige kleurstof, door een speciale, van inkt voorziene naald of met een ander scherp voorwerp door de lederhuid te prikken. Gebruikte felle inktkleuren of plantaardige kleuren vervagen in de loop der jaren, maar de tattoo blijft altijd zichtbaar op het lichaam.  
Tijdelijke tatoeages - bijvoorbeeld op de bovenste huidlaag aangebrachte kunstige versieringen met de kleurstof henna - komen voor bij rituelen, initiaties en feestelijke ceremonies zoals een huwelijk. De kleurstof verdwijnt na enkele dagen of weken.

Japanse houtsnede: zetten van een tatoeage met inkt/pen
Waarom zet iemand een tattoo?

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom mensen tattoo's laten zetten:
- als lichaamsversiering (ceremonie, feest, inwijding, initiatie, symbool ter nagedachtenis aan een gebeurtenis of een persoon)
- ter bescherming (krachtig symbool voor de drager)
- om aan te geven dat iemand tot een bepaalde stam of volk behoort (Maori's)
- ten teken dat de volwassenheid is bereikt (initiatie tot man)
- intimidatie (door een bepaald gezamenlijk teken te laten zetten om aan te geven dat je lid bent van een criminele bende, als angstaanjagend symbool)
- cosmetisch (minder opvallend maken van littekens of wijnvlekken; het aanbrengen van permanente make-up: eyeliner, getekende wenkbrauwen bij haarverlies)
- identificatie (het was lange tijd gebruikelijk voor zeelui om een tatoeage te  dragen, zo konden ze na verdrinking nog herkend worden).
In de Tweede Wereldoorlog kregen de meeste gevangenen in concentratiekamp Auschwitz een identificatienummer op hun arm getatoeëerd.
Bij leden van de SS werd hun bloedgroep onder de oksel getatoeëerd.

In oude tijden werd de huid al versierd met tatoeages

Tatoeages in het gezicht bij de Maori
Zoals je op de plaatjes hierboven kunt zien (Japan, 18e eeuw, Libië 1330 voor chr. en Maori-krijgers in Nieuw-Zeeland,19e eeuw): het tatoeëren van de huid is geen modegril van de laatste jaren maar bestaat al eeuwen en komt overal op de wereld voor.

Reacties op tattoo's naar aanleiding van vorige levens

Mensen kunnen - bewust of onbewust - uiteenlopende herinneringen hebben aan voorbije levens waarin sprake was van huidmarkeringen. 
Aangename vorige levens waarin kracht, plezier of geluk centraal stonden: reizend zeeman, indiaanse krijger, Japanse worstelaar, bruid in een Noord-Afrikaans land, maar ook levens met akelige huidervaringen: slachtoffer brandwonden, kampgevangene in Auschwitz met een getatoeëerd nummer op de arm.
Diverse levens, diverse nawerkingen.
Mensen die emotioneel heftig reageren op het zien van een tatoeage bij een ander - misselijk worden, van hun stokje gaan, een tatoeage walgelijk vinden - hebben minder prettige herinneringen aan huid'versieringen' in voorbije levens of ze vinden tattoo's nú gewoon niet passend of ordinair. Het hier-en-nu speelt net goed mee bij het maken van keuzes.

Nummer-tatoeage

Voor mensen met een concentratiekampverleden in het huidig leven (ouderen die de kampen zelf nog hebben meegemaakt), Joodse mensen die familie verloren tijdens de Tweede Wereldoorlog, en voor mensen met vorige levens in concentratiekamp Auschwitz, is het laten zetten van een tattoo op de arm vaak verbonden met verdriet.
Toch geldt dat niet voor iedereen. Ieder individu is anders en reageert anders. Zo las ik een artikel waarin stond dat twee Joodse pubers, achterkleinkinderen van een kampslachtoffer dat Auschwitz overleefde, hetzelfde kampnummer op hun armen had laten tatoeëren. Niet om te shockeren, maar juist om hun familielid te steunen en te gedenken.

Om terug te komen op de gestelde vraag hierboven. Voetballers, beroemdheden, vooral mensen die goed in hun huidige levensvel zitten en hun lichaam met trots showen, zullen met plezier een tattoo dragen. Ze zien de tatoeage vooral als lichaamsversiering.
Zelf moet ik er niet aan denken om een tattoo te laten zetten. Ik heb weliswaar een goede herinnering aan een vorig leven als matroos op een zeilschip (met tatoeage op de armen), maar ook een herinnering aan medische experimenten in Auschwitz. Daarom kun je mij regelmatig horen zeggen: 'Aan mijn lijf geen polonaise'!

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
www.vorigelevens.nl - boeken en praktijkverhalen (ook over vorige levens in wo2)

24 oktober 2013

Gordon & Chantal Janzen: valse nicht of valse stiefzusjes in een vorig leven?



Chantal Janzen & Gordon
valse nicht of valse stiefzussen?

Holland's Got Talent

Bekende Nederlanders roepen nog wel eens wat grappigs in het wilde weg.
Vandaag werd in het roddel-tv-programma RTL Boulevard een nieuwe reeks Holland's Got Talent-shows aangekondigd. De jury bestaat dit seizoen uit danser/choreograaf Dan Karaty, zanger/presentator Gordon en actrice/musicalster/presentatrice Chantal Janzen. Gordon & Chantal zorgen samen voor de vrolijk-kritische noot en schuwen venijnige grapjes niet. Dan Karaty neemt de rol op zich van wat ernstiger jurylid.
De juryleden zijn misschien nog wel belangrijker voor de kijk- en lachcijfers van het Holland's Got Talent-programma dan de deelnemers die er hun kunsten vertonen.

Valse stiefzusjes

Chantal is goed van de tongriem gesneden; ze houdt van cynische, soms harde humor. Snel en met groot gemak pareert ze Gordons valse grappen en grollen.
In RTL Boulevard zei Gordon, hikkend van de lach en wijzend naar Chantal: 
"Volgens mij is ze familie. Of we zijn in een vorig leven echt twee hele valse stiefzusters geweest. Dus eh... wat ik met Gerard (Joling) heb, heb ik ook met haar, zeg maar."

Toevoeging:
In de eerste aflevering van Holland's Got Talent zong de 9-jarige Amira Willighagen (zie http://www.youtube.com/watch?v=VBMfgLvRZJs) een operalied. Zo mooi en zo puur, dat Gordon uitriep: "Ze is een oude ziel!"

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
www.vorigelevens.nl

Kijk voor gratis e-boeken over vorige levens en reïncarnatietherapie op de website www.vorigelevens.nl

Film 'About Time' - geniet iedere dag van het leven i.p.v. terug te gaan in de tijd om foutjes te corrigeren


Film 'About Time': wat als je elke moment in je leven een
tweede kans krijgt?
 
Engelse romantische komedie
 
De romantische komedie 'About Time' (van de makers van o.a. 'Love Actually', 'Notting Hill' en 'Bridget Jones') zag ik afgelopen weekend in de bioscoop.
 
Ik noem deze film in verband met het onderwerp: terug kunnen reizen in de tijd om foutjes uit het verleden ongedaan te maken.
Regressie- en reïncarnatietherapeuten reizen tijdens therapiesessies met hun cliënten terug in de tijd op andere manieren (via lichte trance, gesprekken, tekenen, schrijven, visualisaties) om oude trauma's uit jeugd, geboorte en/of voorbije levens te verwerken. Daarbij herkaderen cliënten eerder genomen beslissingen uit het verleden, met positieve gevolgen voor hun huidige leven.
 
Een gave met voor- en nadelen
 
In 'About Time' gaat het om de liefde en de kunst voluit te genieten van iedere levensdag. Centraal in deze typisch Engelse, grappige en met liefde gemaakte film staan de 21-jarige roodharige, stuntelende advocaat Tim (Domhnall Gleeson), zijn onzekere vriendin Mary (Rachel McAdams) en zijn vader (Bill Nighty).
Tim beschikt vanaf zijn 21e levensjaar over een gave die al tijden in de familie is: terugreizen in de tijd. Deze gave heeft voordelen, maar ook nadelen.
 
Teletijdmachine
 
In gesprek met regisseur Richard Curtis vroeg een interviewster waarom hij in zijn film geen teletijdmachine met technische blingbling snufjes had gebruikt? De hoofdrolspeler gaat namelijk 'terug in de tijd' door in een donkere, kleine ruimte te staan, zijn vuisten te ballen en te focussen op de vroegere situatie waar hij naar toe wil.
De filmregisseur antwoordde lachend dat daar gewoon geen geld voor was. Hij had een hele eenvoudige, goedkope manier bedacht...
 
Meer informatie, incl. filmtrailer, vind je via deze link.
In dit Blog Vorige Levens worden vaker films besproken, zet in de zoekfilter rechts van deze kolom het woord 'film'.
 
Het gebruik van teletijdmachines in films en  boeken is niet nieuw. Onlangs blogde ik over een pas uitgekomen roman 'Leven na leven' van Kate Atkinson. In deze roman krijgt de hoofdpersoon meerdere kansen om haar leven over te doen. Meer hierover: hier.
 
Een blogartikel over Suske & Wiske en de teletijdmachine: zie hier.
 
Groetjes,
 
Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
 
 
 
 
 
 

23 oktober 2013

Robbie Williams gelooft in reïncarnatie: 'Bang voor het volgende leven'

 
Zanger Robbie Williams over reïncarnatie

'Ik heb sterk het gevoel dat reïncarnatie bestaat'
De Engelse popzanger Robbie Williams (1974) - voormalig Take That-boyband-zanger en nu succesvol solozanger (wereldwijd verkocht hij meer dan 55 miljoen platen!) - was op 18 oktober 2013 te gast in ‘College Tour’.
Samen met Twan Huys stelden studenten vragen aan hem, waaronder deze: 'Als je je leven zou kunnen overdoen, zou je dan weer beroemd willen worden?'
Zijn antwoord: 'Ja, absoluut. Ik heb in dit leven ontzettend geboft. Ik heb heel sterk het gevoel dat reïncarnatie bestaat. En ik ben bang voor het volgende leven, want misschien krijg ik ’t dan niet zó goed... Ik heb een geweldig leven. Ik ben van plan om de rest van mijn leven op een goede manier te leven. En tot nog toe lukt het.'
'Waarom is het zo geweldig?'
'Er wordt heel goed voor me gezorgd. Dat ik geld met mijn hobby kan verdienen.  Dat ik creatief ben en mensen me daarvoor betalen. Al de luxe, het reizen. De levensstijl, de kansen. De landen waar ik geweest ben, de mensen die ik heb ontmoet.'
Advies hoe je zou kunnen leven

Op het eind van het programma vroeg interviewer Twan Huys aan Robbie Williams welk (levens)advies hij de studenten kon geven.
Robbie antwoordde: “Altijd vooruit gaan, doorgaan. Er zijn tijden geweest dat ik niet meer op deze planeet wilde zijn, maar dan kwam ik van de bank en ging ik door, steeds maar door en uiteindelijk kwam het goed. En als je alsmaar door blijft gaan, zul je een keer winnen.”
Die uitspraak heeft wat weg van de reïncarnatiegedachte: ieder leven op aarde gewoon proberen er als mens het beste van te maken...

Overigens haalde Robbie Williams in dit tv-optreden even de Dalai Lama aan en droeg hij een rijmgedicht voor over o.a. zijn schooltijd, waarin een linkje zat naar een mogelijk vorig (oorlogs)leven. Terugkijken via Uitzending Gemist en goed opletten :).

Aanverwante artikelen in dit Blog Vorige Levens:

- Lady Gaga over reïncarnatie
- Cabaretier met podiumangst - vorig leven oorlog
- Tina Turner over een vorig leven in Egypte

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
www.vorigelevens.nl

21 oktober 2013

Oorlog werkt lang na - nieuwe boeken over wo2 - Bibliothecaresse van Auschwitz - Ellis & Elisabeth



 Twee nieuwe boeken over de Tweede Wereldoorlog
 
 
Gruwelijke zaken

Om bij te blijven op therapeutisch gebied lees ik vakbladen en boeken over therapie, coaching en nieuwe methoden en technieken.
Ook lees ik oorlogsromans en allerlei historisch verantwoorde en/of wetenschappelijke boeken over uiteenlopende onderwerpen en tijdsperioden in de geschiedenis. Ik vind het prettig achtergrondinformatie tot mijn beschikking te hebben als cliënten vragen stellen over herinneringen die ze hebben aan voorbije levens. Kloppen hun herinneringen met de werkelijkheid? Cliënten kunnen zich vaak niet voorstellen dat bepaalde gruwelijke zaken echt gebeurd zijn in concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog. 

Nieuwe boeken over de Tweede Wereldoorlog

Ik weet het, er zijn al heel veel boeken over de oorlog geschreven, maar het voordeel van nieuwe uitgaven is dat - naarmate 1940-1945 langer achter ons ligt - schrijvers een completer, genuanceerder en historisch juister beeld kunnen schetsen van de Tweede Wereldoorlog.
Dat is zeker het geval in de boeken 'De Bibliothecaresse van Auschwitz', geschreven door Antonio Iturbe (ISBN 978-90-225-6643-5/www.boekerij.nl) en 'Ellis & Elisabeth, dochters van Theresienstadt' van Lex Lesgever (ISBN 978-90-225-6392-2/www.boekerij.nl).

Boek 'De Bibliothecaresse van Auschwitz' - Antonio Iturbe

De boeken 'Bibliotheek bij nacht' van Alberto Manguel en 'The painted wall' van Ota B. Kraus over het bestaan van een miniscule bibliotheek in een concentratiekamp, waren voor Antonio Iturbe reden tot journalistiek onderzoek. Dit, in combinatie met vele gesprekken die hij voerde met Auschwitz-overleefster Dita Polachova, bibliothecaresse van blok 31, leidde tot zijn op waarheid gebaseerde roman 'De bibliothecaresse van Auschwitz'.  

In concentratiekamp Auschwitz II-Birkenau is in een familiebarak (Familienlager BIIb) - die diende om gezanten van het Rode Kruis te misleiden bij controles - een schooltje opgezet. 14-jarige Dita krijgt in deze barak het beheer over 8 gehavende boeken. Boeken zijn ten strengste verboden in het kamp; dat ze binnengesmokkeld zijn door gevangenen is op zich al een wonder. Deze boeken, gekoesterd als ware schatten, worden verstopt in de barak onder vloerplanken en onder Dita's schamele kleding. Als 'bibliothecaresse' zorgt ze ervoor dat aan de juiste mensen in de barak de boeken worden uitgeleend. Dankzij deze 8 boeken krijgen kinderen in het geheim les. De clandestiene 'bibliotheek' geeft moed, hoop en kracht in verschrikkelijke omstandigheden.

Blz. 93:
'Hoe gaat het met het werk in blok 31?'
'Wel goed. Wij assistenten zorgen dat alles reilt en zeilt. De een stookt de kachel als er kolen of houtblokken zijn, maar dat komt niet zo vaak voor. En een ander geeft de kleintjes te eten. We vegen ook de barak aan. Ik zit nu in de potlodengroep.'
'Potlodengroep?'
'Er zijn maar heel weinig echte potloden en die worden voor bijzondere gelegenheden bewaard. Dus maken we zelf gebrekkige potloden, maar die doen het wel.'
'Hoe doen jullie dat?'
'Eerst slijpen we lepeltjes met stenen tot een soort messen. Dan slijpen we daarmee punten aan stukjes afvalhout. Ik maak het werk meestal af - ik houd de punt in het vuur en verbrand hem zodat er een koollaagje op komt. Daarmee kunnen de kinderen een paar woordjes schrijven. We moeten wel elke dag weer slijpen en branden.'

Blz. 258:
Dita kijkt omhoog. Miniscule asvlokken dwarrelen over haar gezicht, handen en jurk. De mensen van blok 31 komen naar buiten om te kijken.
'Wat is er aan de hand?' vraagt een kind geschrokken.
"Wees maar niet bang,' zegt Miriam Edelstein. 'Dat zijn onze vrienden van het septembertransport. Ze komen bij ons terug.'
De kinderen en de leraren gaan zwijgend bij elkaar staan. Er wordt zachtjes gebeden. Dita maakt een kommetje van haar handen om wat van die zielenregen op te vangen. Ze krijgt het te kwaad, haar tranen trekken witte sporen over de as op haar gezicht. Miriam Edelstein heeft een arm om haar zoon Ariah heen geslagen en Dita gaat bij hen staan.
'Ze zijn terug, Dita, ze zijn terug.'
Ze zullen nooit meer uit Auschwitz weggaan.'

Pluspunten aan deze roman:
- Op waarheid gebaseerd, historisch redelijk juist.
- Naast Dita komen kampgevangenen Rudi Rosenberg, David Schmulewski, Peter Ginz, Siegfried Lederer, Hans Schwartzhuber, Seppl Lichtenstern, Freddy Hirsch en Margit Barnai uitgebreid aan bod. Ook is ingezoomd op 'de vijand': Rudolf Höss, Adolf Eichmann, Elisabeth Volkenrath en Josef Mengele. Dit geeft een compleet beeld van gebeurtenissen in concentratiekamp Auschwitz.
- Behalve het dagelijkse kampleven in Auschwitz, schetst het ook goed de barre omstandigheden van Joodse gevangenen in Theresienstadt (ghetto).
- Voor reïncarnatietherapeuten: geschikt voor cliënten met oorlogsherinneringen aan Theresienstad, Auschwitz, Birkenau, kinderbarakken en Josef Mengele.
- Verhaal leest gemakkelijk weg (413 pagina's). Een nette vertaling.
- Ook geschikt voor middelbare scholieren. Goede identificatie met 14-jarige hoofdpersoon mogelijk.

Minpunten:
- Antonio Iturbe heeft geprobeerd zoveel facetten van het kampleven aan bod te laten komen in zijn roman, dat de verhaallijn van Dita een beetje ondergesneeuwd raakte. 
- De schrijver leeft zich goed in in mannelijke kampgevangen en heeft affiniteit met emoties van verzetsmensen en hun ontsnappingspogingen uit het kamp. Hij is minder goed in beschrijvingen van Dita's emoties en die van andere vrouwen.
- Liever had ik deze roman in 'de verleden tijd' gelezen. Iturbe weeft namelijk veel historische kennis van ná 1945 in de beschreven gebeurtenissen. Hierdoor komt het 'in de tegenwoordige tijd'-verhaal wat geforceerd over. 

Boek 'Ellis & Elisabeth, dochters van Theresienstadt' - Lex Lesgever

De auteur van dit boek, Lex Lesgever (Amsterdam, 1929), is pas 11 jaar als in mei 1940 in Nederland de oorlog uitbreekt. Zijn hele familie wordt in 1941 opgepakt en gedeporteerd. Lex duikt onder en overleeft de oorlog.
Lex zet zich nu nog steeds in om het verhaal van de Tweede Wereldoorlog aan de jeugd te vertellen. Eerder verscheen van hem het boek 'Nooit verleden tijd'.

In 'Ellis & Elisabeth, dochters van Theresienstadt' schetst hij in eenvoudige taal het waargebeurde verhaal van Leentje en Caroline.
In 1944 worden Leentje en Caroline vanuit Nederland naar Theresienstadt gedeporteerd. De twee jonge vrouwen raken daar met elkaar bevriend, vooral omdat ze allebei hoogzwanger zijn. Caroline schenkt onder barre omstandigheden het leven aan Elisabeth, Leentje aan Ellis. Alle vier overleven ze wonder boven wonder de oorlogsperiode.
Na de oorlog emigreert Leentje met haar dochtertje Ellis naar Australië. Caroline komt met haar dochtertje Elisabeth in Frankrijk terecht.

Lex Lesgever beschrijft vanuit persoonlijk (deels familie)perspectief hoe het beide vrouwen en hun dochters verging tijdens de oorlog en erna. De ene vrouw weigert nog over de verschrikkingen van de oorlog te praten. Haar dochter komt pas op 52-jarige leeftijd te weten dat ze in Theresienstadt geboren is. De andere vrouw daarentegen heeft het áltijd over de oorlog.
Zie ook: www.lexlesgever.com

Blz. 64:
'Helaas bracht februari nieuwe problemen. De kou bereikte een hoogtepunt en joeg alle ratten uit Theresienstadt en omgeving het ghetto in, waar de bewoners en het schaarse voedsel wellicht nog wat verlichting in het eveneens zware bestaan van het ongedierte konden brengen. Voor de bewoners was het afschuwelijk.
Begin maart was Caroline te ziek om naar haar werk te gaan en Leentje werd ook steeds zwakker. De voedselrantsoenen hadden een absoluut minimum bereikt.'

Blz. 88:
'Wij liepen langs tekeningen van kinderen en ik dacht weer aan Ellis en Elisabeth, die daar waren geboren en die deze afschuwelijke periode hadden overleefd en zich daar godzijdank niets van konden herinneren. Elisabeth, die door alle vreselijke verhalen van haar ouders alsnog een oorlogsslachtoffer was geworden, en Ellis, die er de eerste tweeënvijftig jaar niets van had geweten en daardoor als een gelukkig mens had kunnen leven.'

Pluspunten aan dit waargebeurde verhaal:
- In eenvoudige taal verteld. Beetje flash-back-achtig. Geschikt voor een brede groep lezers.
- De auteur is in staat genuanceerd over de Tweede Wereldoorlog te vertellen. Hij brengt goed over hoe twee vrouwen totaal verschillend reageren in oorlogsomstandigheden en hoe ze in gezinssituaties overleven na de oorlog.
- Niet eerder gepubliceerde foto's van geboortebewijzen uit Theresienstadt.

Minpunten:
- De foto's in zwart-wit hadden scherper en mooier kunnen worden afgedrukt.
- Taaltechnisch een zwak boek met stijlfouten, maar je vergeeft het de sympathieke verteller.
- Voor regressie/reïncarnatietherapeuten: de schrijver gaat ervan uit dat volwassenen zich niets kunnen herinneren van de geboorte en eerste twee levensjaren.

Oorlogsleed werkt emotioneel lang na - reïncarnatietherapie

Traumatische ervaringen opgedaan tijdens gevangenschap in de Tweede Wereldoorlog kunnen lang nawerken. Dat geldt niet alleen voor de twee vrouwen beschreven in het boek van Lex Lesgever, maar ook voor Dita in Antonio Iturbe's roman.

Reïncarnatietherapeuten werken met cliënten die in hun huidige leven nog last hebben van trauma's uit vorige levens, zoals cliënten die de Tweede Wereldoorlog meemaakten in een leven dat al achter hen ligt. Toch kunnen die oorlogservaringen uit het verleden onbewust nawerken, vaak in de vorm van onverklaarbare angsten en problemen.
Bijvoorbeeld:
Nu: extreme angst voor grote honden - Toen: herdershonden werden gebruikt bij razzia's en (trein)transporten richting concentratiekampen in wo2.
Nu: angst voor doucheruimtes of angst om bloot in een wellnesscentrum rond te lopen - Toen: voordat kampgevangenen bijeengedreven werden in ruimtes waar ze vergast werden, werd hun verteld dat ze zich uit moesten kleden om te gaan douchen.
Nu: overdreven angst om mensen kwijt te raken - Toen: elkaar bij razzia's of transporten kwijtraken, zien hoe familieleden van elkaar gescheiden werden, mensen zien sterven in erbarmelijke omstandigheden. 
Nu: last van onverklaarbare vermoeidheidsziekten in combinatie met anorexia nervosa, er extreem mager uitzien - Toen: in een kamp amper te eten krijgen, er als een skelet uitzien en toch zo lang mogelijk volhouden om te (over)leven.

Voor cliënten die hun wo2-oorlogs-vorige-levens emotioneel willen afsluiten, kan het nuttig zijn boeken te lezen of films te bekijken die met hun oude ervaringen samenhangen. In het kader daarvan kan ik bovengenoemde boeken van harte aanbevelen. 

Verder lezen?

Meer lezen over gerelateerde onderwerpen in dit Blog Vorige Levens? Zet het woordje 'oorlog' of 'wo2' in het zoekfilter.

Op de website www.vorigelevens.nl vind je veel praktijkverhalen over hoe de Tweede Wereldoorlog door kan werken in levens erna, met uitleg over reïncarnatiethrapie.
In mijn boek 'Waarom Esther geen Robinson werd' vind je veel praktijkvoorbeelden over concentratiekampervaringen, in het boek 'Diehards in de war' vertellen cliënten over oorlogsherinneringen in een breder kader (dader/slachtoffer). In mijn andere boeken kom je hier en daar verhalen tegen die met de Tweede Wereldoorlog te maken hebben. Informati over deze boeken vind je op www.vorigelevens.nl

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapie/boeken
www.vorigelevens.nl
 

18 oktober 2013

Steve Jobs was piloot in een vorig leven WW-II, volgens ex-vrouw Chrisann Brennan


Was Steve Jobs in een vorig leven piloot?

Boek ex-vrouw Steve Jobs

Chrisann Brennan woonde jaren samen met de overleden Apple-oprichter Steve Jobs in de jaren '70. In een pas geschreven boek vertelt ze openlijk over hun heftige (seksuele) relatie met veel ups & downs.
Op internet gonst het nu ineens van de juicy details (Steve Jobs en tantra!) om zo veel mogelijk publiciteit voor dit boek te genereren. Een slimme zet van de ex van Steve Jobs. Er zijn vast veel Apple-product-liefhebbers die zo'n boek willen kopen en lezen. Kassa dus.

Vorig leven als piloot in de Tweede Wereldoorlog

Voor dit Blog Vorige Levens quote ik hier een stukje uit Chrisann Brennan's boek 'The bite in the Apple: a memoir of my life with Steve Jobs', dat op 29 oktober a.s. in de verkoop gaat.

Steve had volgens Chrisann sterk het idee dat hij in een vorig leven piloot was, die in de Tweede Wereldoorlog had gevochten. Dat vertelde hij haar vaak.
"He'd tell me how, when driving, he felt a strong impulse to pull the steering wheel back as if for takeoff. It was a curious thing for him to say, but he did have that sense of unadorned from the forties.
He love the big band sound of Tommy Dorsey, Benny Goodman and Count Basie. At the first Apple party he even dances like he was from the forties."

Opzienbarende informatie? Als bovenstaand stukje in het boek het enige is dat over vorige levens gaat, dan valt mij dat enorm tegen. Zo bijzonder is het nu ook weer niet dat Steve Jobs zich een vorig leven herinnert. In ons eigen kikkerlandje zijn er honderden, zo niet duizenden, die zich vorige levens herinneren die zich gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben afgespeeld.

Steve Jobs had trouwens in de loop der jaren al laten vallen dat hij in karma en reïncarnatie gelooft. Vandaar de cartoons die ook op internet circuleren. Deze bijvoorbeeld, ik heb 'm al eens in dit blog laten zien.

 

Heb je interesse in goed uitgewerkte reïncarnatieherinneringen van mensen uit Nederland en België over vorige levens - ook van piloten - tijdens de Tweede Wereldoorlog? Lees dan mijn boek 'Diehards in de war'.
Alle informatie vind je op www.vorigelevens.nl

Reïncarnatieherinneringen wo2, ook piloten :)
Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/werken met vorige levens
www.vorigelevens.nl