Een jongetje van 11 treedt uit zijn lichaam en vliegt boven New York - animatiefilm 'Phantom Boy' - uittreding en vliegen

Animatiefilm 'Phantom Boy' over uittreding en vliegen

Kinderanimatiefilm over uittreding

De animatiefilm 'Phantom Boy' is binnenkort te zien tijdens het jeugdfilmfestival Cinekid (15 t/m 22 oktober 2015 in Amsterdam). Ik zag deze aankondiging en dacht meteen, yes! eindelijk iets over uittredingen voor kinderen in filmvariant.

Koen de Wolkenvlieger - boekje over uittreding en vliegen

In 2002 maakte ik het kinderboekje Koen de Wolkenvlieger, over een jongetje dat 's nachts uittreedt en rondvliegt. Reguliere uitgevers vonden mijn boekje destijds te eng qua onderwerp voor kinderen om het uit te geven. Bovendien koppelde ik onverklaarbaar bedplasgedrag, aan niet op tijd terug in het lichaam zijn na een uittredingservaring. Ik besloot het zelf in beperkte oplage uit te geven en nadat het boekje was uitverkocht, zette ik een gratis ebookversie op mijn website. 

Een dikke tien jaar later krijg ik nog steeds bedank-e-mails van ouders met hoogsensitieve kinderen. Gevoelige nieuwetijdskinderen vinden dit onderwerp verre van eng en hun ouders zijn juist geholpen met een andere kijk op hoe ze bedplassen bij hun kinderen kunnen voorkomen.

'Koen de Wolkenvlieger' - gratis downloaden via website

Animatiefilm 'Phantom Boy'

Phantom Boy - verhaal

Maar nu dus een kinderanimatiefilm waarin een jongetje van 11, Leo, lijdt aan kanker. Hij ligt in New York in het ziekenhuis, treedt met zijn geest buiten zijn lichaam en vliegt heel de stad door. Hij ziet bijvoorbeeld zijn verdrietige moeder op een parkeerplaats van het ziekenhuis. Ze huilt, terwijl ze kort ervoor nog bij hem op de kamer deed alsof er niets aan de hand was.

In het ziekenhuis waarin Leo in bed ligt, wordt een agent met een gebroken been opgenomen. De agent kan niet verder met zijn werk, boeven vangen. Maar Leo gaat met zijn geestkracht achter de boeven aan. 

Een animatiefilm voor kinderen én volwassenen over een uittreding, buitengewone krachten, een simpel boeven-vang-verhaaltje en een zwaar onderwerp als kanker. Ik ben nieuwsgierig geworden!

Phantom Boy, regie Jean-Loup Felicioli en Alain Gangol, Frankrijk, 2015, 75 minuten.

Groetjes, 

Marianne Notschaele-den Boer

Regressie- en reïncarnatietherapeut/auteur

www.mariannenotschaele.nl 

'Durf te vragen en verrijk je leven' - The art of asking - boek - Amanda Palmer - recensie

Boek 'Durf te vragen' The art of asking - Amanda Palmer

Wie is Amanda Palmer?

Amanda Palmer. Wereldberoemd rockpunk-zangeres, componiste, songwriter, activiste, blogster, de helft van punk-cabaret-duo The Dresden Dolls, levend standbeeld, TED-spreekster, crowdfundpioneer. Getrouwd met een beroemde schrijver, Neil Gaiman… Heb ik onder een steen gelegen of wat? Ik had werkelijk nog nooit van haar gehoord.

Ik leerde haar pas deze maand kennen, als schrijfster van het boek ‘Durf te vragen en verrijk je leven’ (The art of asking), in een goede vertaling van Marike Groot en Sander Brink (‘The art of asking, durf te vragen en verrijk je leven’, Amanda Palmer, www.levboeken.nl 2015, ISBN 9789400506237, 397 blz. – 19,95). In dit boek komt ze op mij over als een gevoelige, oprechte vrouw. Boeiend, inspirerend. Brutaal en schreeuwerig aan de buitenkant, maar lief van binnen. In ‘De kunst van het vragen’ geeft ze een verfrissende kijk op het kunstenaarschap en de relatie tussen artiest en publiek, door op haar eigen manier - met zelfspot en humor - te vertellen over persoonlijke ervaringen binnen het systeem ‘vragen en krijgen, geven en nemen’.

De relatie tussen kunstenares en publiek

Amanda vraagt als artiest ondersteuning aan haar publiek. In het begin van haar zangcarrière vroeg ze om slaapplekken voor haar band en zichzelf, later om leningen zodat ze nieuwe albums kon maken, tegenwoordig om financiële hulp via crowdfunding en Kickstarter-projecten. Ze vertelt o.a. over obstakels en valkuilen die ze tegenkwam, over privé emotionele situaties en filosofische, bijna therapeutische kanten van de kunst van het vragen (om geld).
Hulp vragen is moeilijk. Herkenbaar. Ook ik vraag weinig hulp aan anderen, ik wil het liefste alles zelf kunnen en doen. Lastig en vermoeiend soms. Ik weet het. Daarom vond ik Amanda’s boek leuk om te lezen, en op zijn tijd leerzaam. Zo ontdekte ik dat ik misschien wel meer kunstenaarschap in me heb dan ik voorheen vermoedde. Ik ben therapeut, blogger, schrijver, uitgever, verzin nieuwe creatieve therapeutische opdrachten voor cliënten, ontwerp, teken, en ik hou van films, theater, toneel, cabaret.

Moeite met geld vragen voor geleverde diensten

Amanda Palmer zegt dat een verstoorde relatie tot geld accepteren van anderen - ook binnen een liefdesrelatie - vaak te maken heeft met 'gezien willen worden door de ander', met 'je geliefd willen voelen'. Daar ben ik het mee eens, maar soms is er meer aan de hand.
Geld vragen voor geleverde therapeutische diensten, zoals een consult, daar heb ik weinig moeite mee. Toch zie ik in de alternatieve zorg veel therapeuten die daar wél problemen mee hebben. Ze vragen extreem lage bedragen voor goede massages, therapiesessies, healingen, enz. Dit komt niet altijd voort uit het feit dat ze graag aardig gevonden willen worden, maar ook vanwege te weinig vertrouwen in eigen kunnen of een te laag zelfbeeld. Angst voor bekendheid en succes kan meespelen, zelfs geboortenaweeën en onverwerkte vorige levens kunnen nog hun invloed doen gelden. (Zie blogartikelen over: Angst om facturen uit te schrijven - vorig leven en Geen oplossing zien in financiële problemen - geboorte).
Zo gaf ik jarenlang onbetaald advies aan derden op paranormaal gebied. Het liep op den duur de spuigaten uit qua tijd en inspanning. Tot ik uitzocht hoe deze verstoorde relatie met betrekking tot geven en nemen in elkaar zat. Waarom wilde ik juist dat soort adviezen gratis verstrekken?
In een ver verleden, in een aantal vorige levens, had ik behoorlijk geknoeid met paranormale vermogens en krachten als dader. Zonder me daarover toendertijd schuldig te voelen. Toch knaagde ergens diep van binnen een schuldgevoel en was ik in mijn huidige leven extreem voorzichtig met mijn paranormale vermogens en talenten. Ik wist precies hoe je wel en niet zuiver hoorde te werken. Gaf gratis paranormale adviezen aan anderen totdat ik begreep hoe de vork in de steel zat. We teach what we most need to learn. 
Vooral schrijvers zijn er goed in anderen te vertellen wat ze zelf nog niet helemaal begrijpen. Ze ontdekken dat vaak tijdens het schrijven of pas nadat een boek is afgerond. Ik blog en schrijf me niet voor niets een slag in de rondte. Informatieve artikelen schrijven voor anderen is gratis therapie voor mezelf.

Levend standbeeld 'de bruid'

Amanda Palmer worstelde jarenlang met geld vragen voor haar werk als kunstenares. In het begin van haar carrière trad ze op als straatartieste. Met een witgeschminkt gezicht, gekleed in een witte trouwjurk met lange sleep, een boeket bloemen in haar handen, stond ze urenlang stil als ‘bruid’. Een levend standbeeld, buiten, in weer en wind. Als een voorbijganger stopte om kleingeld te geven, bewoog ze, pakte een enkele bloem uit het boeket dat ze vasthield en overhandigde dat aan de geld-gever. Via haar ogen probeerde ze de gever te bereiken, te bedanken. Het standbeeld zijn, leerde haar veel over de relatie tussen artiest en publiek, over geven en nemen.
In de eerste honderd bladzijden van ‘De kunst van het vragen’ kwam ik mooie uitspraken tegen van Amanda over straattheater, relaties, de symboliek van trouwen (de bruid als standbeeld, stilstaan=niet in beweging zijn), vertrouwen, en kleine signaaltjes richting een Japans vorig leven als geisha (antieke trouwjurk, witte schmink, vuurrode mond, zen, een Japanse man die urenlang naar ‘het standbeeld’ keek, origami vouwen) en een Duits vorig leven (speelgoedpistool, Duitsland, The Dresden Dolls, act betaversie). Ik denk overigens dat Amanda weinig tot niets weet over haar vorige levens, ze heeft/had haar handen vol aan 'het heden': “Als ik er eenmaal volledig als lijk bij lag, hoopte ik op applaus, stond ik weer op, klopte ik mijn glinsterende tutu af en keerde ik zwierig terug naar mijn plaats in het midden.” 

De rest van het boek staat in het teken van Amanda Palmers chaotische liefdesleven, haar kwetsbaarheid, vriendschappen, verbindingen leggen met anderen, het bandleven en de muziek, de relatie met het publiek dat naar optredens komt, jezelf de moeite waard vinden, crowdsurfen en crowdfunding (digitaal bedelen).

Sfeer - onderwerpen en uitspraken van Amanda Palmer

Om de sfeer van dit boek te pakken, hieronder enkele uitspraken die mij het meest raakten:
* Blz. 31: “Als kunstenaars goed werk leveren, verbinden ze mensen met zichzelf en rijgen ze mensen aan elkaar, via die gedeelde ervaring van het ontdekken van een verband dat daarvóór niet zichtbaar was.” ... “Volwassen kunstenaars trekken de lijnen tussen de grotere puntjes van het volwassen leven: seks, liefde, ijdelheid, geweld, ziekte en dood.”

* Blz. 45: “In mijn zwijgende, verstijfde toestand kregen tijd en ruimte een fascinerende nieuwe hoedanigheid, die gemeten werd van de ene bevrijde beweging tot de andere, en ik creëerde een inwendig gesproken dialoog met de wereld om me heen. Ik bedacht dat als ik dingen maar luid genoeg in mijn hoofd zei, de boodschap wel door mijn ogen naar buiten zou schieten.”

* Blz. 48: “Diep van binnen willen we allemaal gezien, begrepen, geaccepteerd en verbonden worden. Ieder van ons wil geloofd worden. Kunstenaars zijn daar alleen wat … luidruchtiger in.”

* Blz. 55: “Vraag het iedere goede acteur: soms is het masker het hulpmiddel waarmee je tot de waarheid kunt komen”.

Amanda babbelt verder in haar boek over ‘haat is angst’, dat ‘een geschenk altijd in beweging moet blijven’ qua energie, dat haar baan als standbeeld een perfecte gelegenheid was om over zichzelf en het leven te leren. Ze kan ‘een krachtveld van menselijke energie aanvoelen’ als ze op het podium staat (blz. 148: “Als ik terugkijk op de afgelopen 15 jaar van mijn leven in de muziek – al het toeren, praten, signeren laat op de avond, bloggen, twitteren, op de bank slapen, crowdsurfen en alle andere manieren waarop ik contact heb gemaakt van oog tot oog, van ziel tot ziel en hand tot hand met de leden van mijn publiek – zie ik als een net.”) Ze is creatief, inventief, grappig. Vertelt niet alleen over fanmail, maar ook over haatmail en negatieve reacties op haar levensstijl, over ‘zonde-eters’ en medicijnmannen, haar moeizame relatie met platenmaatschappijen en het willen vrij blijven.

Weinig minpunten aan ‘Durf te vragen en verrijk je leven’. Hier en daar wat herhalingen van dezelfde gebeurtenissen, maar absoluut bijzonder en inspirerend om te lezen. 

TED & Amanda Palmer

En haar schreeuwerige muziek… ik heb inmiddels enkele YouTube-filmpjes bekeken. Met haar rockpunk-muziek heb ik geen klik, ik hou meer van de zachte filosofische binnenkant van Amanda Palmer.
Via deze link kun je haar TED-speech bekijken. Laat je inspireren en/of lees 'The art of asking'.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer

Regressie- en reïncarnatietherapeut

www.mariannenotschaele.nl 

Nawerkingen narcose - operatie - uitspraken van chirurg - verdovingsresten zelf uitademen - oefening

Narcose kan nawerken, maar ook gesprekken van chirurgen tijdens een operatie

Concentratieproblemen na een narcose-behandeling?

Vorige week bracht ik een bezoek aan een familielid in het ziekenhuis. De patiënte had een operatie ondergaan, die gelukkig goed was verlopen. Wel moedigde ik de herstellende patiënte aan om eventuele narcose-resten denkbeeldig uit te ademen voor meer helderheid. Ze zei: 'dat heb ik vanochtend al gedaan, ik zag hele zwarte wolken uit mijn mond komen'. Het verplegend personeel was verbaasd dat deze patiënte sneller dan gemiddeld haar helderheid terug had na zo'n zware operatie met verdoving.
Meteen dacht ik terug aan een verhaal dat een tijdlang op mijn website stond. Voor dit Blog heb ik het aangepast en ingekort. Onderaan vind je een linkje naar de 'ballonnenoefening', een ademoefening in combinatie met tekenopdracht die ik door de jaren heen veel cliënten heb aangeraden wanneer ze operaties onder narcose hadden ondergaan en daarna last kregen van onverklaarbare dufheid of concentratieproblemen. Terugkoppeling van cliënten gaf aan dat deze oefening uitstekend werkt. Doe er je voordeel mee!

Volgende patiënt - hsp - onder narcose - trigger vorig leven

Narcose is een nuttig verdovingsmiddel om operaties pijnloos voor patiënten te laten verlopen, maar omdat de energieverbinding tussen lichaam en ziel voor een klein gedeelte altijd blijft bestaan, kan op onbewust niveau van alles (zoals beeld, geluid) worden geregistreerd.

Marie-Louise onderging als kind een operatie aan haar amandelen. Een routine-operatie, niets bijzonders zou je denken. Maar Marie-Louise was een dromerig meisje en hoogsensitief. Op de toegediende narcose met mondkapje - inademing, terugtellen van 10 naar 1 - reageerde ze met een onmiddellijke uittreding en haar bewustzijn registreerde 'wat er verder beneden gebeurde met haar lijf'.
De uitvoerende chirurg was chagrijnig, had zijn dag niet. Marie-Louise was onder narcose, maar zweefde voor haar eigen gevoel rond in de operatiekamer van het ziekenhuis. Ze hing gedurende de operatie zo'n beetje tegen het plafond aan, boven haar lichaam, en zag de chirurg aan het werk. Ze zag groene operatielakens, ving een gesprek op over wie er wanneer van het team op vakantie zou gaan, en hoorde de chirurg lachend zeggen: ‘Huppaké. Volgende patiënt. En weer eentje. Het zijn net koeien vandaag.’ Het bezorgde haar een naar gevoel. Ze was toch een meisje, geen koe? 
Een halve dag later was de narcose uitgewerkt. Operatie geslaagd. Marie-Louise werd opgehaald door haar ouders en mocht weer naar huis.
Terug op school kreeg ze problemen met eenvoudige rekensommen, optellen en aftrekken ging steeds mis. Bij het rekenen 'kwam ze er niet meer uit.' Marie-Louise vertelde dat ze gepest werd door een klasgenootje. 'Dat voelde aan alsof ik geen mens was, maar een stuk vee'.

Marie-Louise werd volwassen; ze werd zich tegelijkertijd meer en meer bewust van haar paranormale gevoeligheid. Tijdens een regressiesessie op latere leeftijd begreep ze pas dat ze als kind een uittreding had gehad toen ze onder narcose was. Ook kwam wat de chirurg destijds had gezegd, opnieuw in haar op. Woorden die - zonder dat de arts dat overigens bedoeld had - een vorig leven triggerden bij Marie-Louise, een leven in oorlogstijd. Als Joodse was ze op treintransport gezet, in een veewagon. 
Het uitademen van oude narcoseresten zorgde ervoor dat de wolkenmist - die al jaren in haar hoofd zat - daaruit verdween. Als kind was ze wel 'in narcose geteld', van 10 naar 1, maar niemand had er aan gedacht om haar er weer uit te tellen. Zo was ze blijven steken in de ervaring, net zoals ze niet meer uit de getallen en sommen wijs kon, op school.

(Een ander praktijkverhaal over nawerkingen van uitspraken van chirurgen tijdens operaties vind je hier.)

Ballonnenoefening

Helderheid nodig na een narcose? Zelf-doen! Uitademingsoefening

Durf je de ballonnenoefening niet te doen zonder begeleiding, dan kun je altijd een afspraak maken voor een consult bij me. Ook collega-regressietherapeuten, bij jou in de buurt, kunnen je ongetwijfeld helpen. Het is mogelijk dat er onverwachte emoties vrijkomen tijdens het opblazen van de ballonnen, of dat je lichamelijke reacties krijg als misselijkheid en/of braken. Plan in elk geval na deze uitadem-oefening een dagdeel rust in. De meeste cliënten die deze oefening deden, doken erna hun bed in om te gaan slapen.

Zelf narcose-resten uit je lichaam en energieveld ademen met behulp van ballonnen

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Regressie- en reïncarnatietherapeut
www.mariannenotschaele.nl 

'De kracht van stille mensen' - boek van Sophia Dembling - introvert - hsp - kracht - recensie

Boek over introverte hoogsensitieve personen

Introvert of gewoon lekker rustig

Noemen anderen jou wel eens introvert, maar vind je dat overdreven? Hou je gewoon van rust en stilte op z'n tijd omdat je hoogsensitief bent? Geef je meer om één-op-één-gesprekken dan om oppervlakkig geklets? Hou je niet van drukke feestjes die anderen oh zo gezellig vinden? Vind je extraverte mensen aardig en interessant maar bovenal extreem luidruchtig? Dan herken je je vast in Sophia Demblings beschrijvingen van zichzelf en andere introverte mensen.

Sophia Dembling - introvert zijn als kracht gebruiken

Sophia Dembling schrijft blogs voor Psychology Today, PsychCentral.com en reportages voor The Wall Street Journal. Ze is introvert en sensitief. Heeft een relatie met een extraverte man en probeert iedere dag om zich staande te houden in een wereld waarin ze laveert tussen introverte en extraverte mensen.

Ze is niet verlegen, maar geniet van stilte. Ze is niet a-sociaal, maar vindt het prettig om tijd alleen door te brengen. Temidden van grote groepen mensen zal ze niet snel haar mond opendoen, maar ze houdt er wel van om lange gesprekken aan te gaan met andere introverte mensen waarmee ze een klik voelt. 

In haar boek ‘De kracht van stille mensen’ laat ze zien wat introverte, hoogsensitieve personen uniek maakt en hoe ze hun sterke punten kunnen inzetten om het maximale uit hun persoonlijkheid te halen. Ze legt het accent op voordelen van introvert zijn, gevoeligheid en talenten, op een zelfde wijze als schrijfster Elaine N. Aron dat doet in haar boeken voor hsp'ers.

Psychologie - praktijkvoorbeelden

In 49 korte hoofdstukken gaat Sophia Dembling in op allerlei aspecten van introvert zijn (blz. 21: “Onze stille wateren hebben diepe gronden, onze uiterlijke kalmte is vaak een masker voor alles wat er onder de oppervlakte afspeelt.”), met een mini-samenvatting aan het eind van elk hoofdstuk. Hoewel ze halverwege dit boek vaak in herhaling vervalt, geeft ze goede voorbeelden uit de dagelijkse praktijk, vooral uit haar eigen leven.
Dankzij vele verwijzingen naar psychologische onderzoeken en onderzoekspsychologen (Sigmund Freud, C.G. Jung, Rollo May, Jennifer Grimes, Mihaly Csikszentmihalyi, IPIP-HEXACO-meetinstrument, UCLA-eenzaamheidsschaal, Will Fleeson, Donna McMillan, de Likert-schaal, Jonathan Cheek, Kelly Parkinson, Rosarch-test, Robin Dunbar, Default Mode Network van neurologen en DSM5) is ‘De kracht van stille mensen’ een goed en informatief boek geworden voor psychologen, psychiaters, therapeuten en coaches die werken met cliënten die hooggevoelig zijn. Introverte lezers zullen die passages misschien minder interessant vinden, maar zij hebben juist weer baat bij tips en adviezen hoe je als introvert persoon in een drukke sociale wereld kunt 'overleven' (blz. 62: “De magische woorden zijn: Niet mijn verantwoordelijkheid, niet mijn probleem".)
Op licht humoristische toon geeft de auteur voorbeelden uit haar privéleven. Hoe functioneert een introvert iemand het beste in een groot gezelschap of tijdens een feestje? Welk excuus kun je gebruiken om je even terug te trekken om 'op te laden'? (Blz. 21: “Je hoeft niet altijd iets hard te zeggen om gehoord te worden, zolang je het maar consequent blijft zeggen."). Hoe overwin je telefoonangst? Hoe vind je je plek in social media? Ze adviseert er vriendelijk op los. Ook moedigt ze introverte personen aan zaken te ondernemen, er op uit te gaan, uit hun comfortzone te stappen en te investeren in nieuwe vriendschappen, hoe moeilijk dat ook is. Tegelijkertijd doet ze haar best zowel introverte als extraverte mensen in hun waarde te laten (blz. 190: “Willen we onze eigen introversie respecteren… dan betekent dat dat we evenveel respect moeten hebben voor extraversie. Het mooie hiervan is dat wanneer de yin en yang van introversie en extraversie in balans zijn, we een evenwicht in de wereld bewerkstelligen: gedachte en actie, stilte en geluid, rust en beweging. Te veel van het een of het ander en de dingen kloppen niet meer.”)

Geschikt voor een brede doelgroep lezers

‘The Introvert’s Way’ is goed vertaald, maar de tekst had op sommige punten vlotter gekund. Soms is iets te letterlijk vertaald vanuit het Amerikaans naar het Nederlands (“Een zelfbenoemde extraverte vrouw vroeg me…”, hier had ik bijvoorbeeld liever zien staan 'een vrouw die zichzelf extravert noemt, vroeg me…'). En bij een zin als “Hoe komt het toch dat onbeduidend gekeuvel alle leven uit me wegzuigt?” moet ik meteen denken aan wat er oorspronkelijk zou hebben gestaan in het Engels.
Verwijzingen naar psychologische onderzoeken zijn niet zo mijn ding, maar dat maakt de inhoud van dit boek wel toegankelijk voor een grotere doelgroep dan alleen introverte, hoogsensitieve lezers. 'De kracht van stille mensen' is geschikt voor een breed lezerspubliek: informatief voor introverte, onzekere mensen die zoeken naar een plek in onze drukke samenleving én kennisverhogend voor psychologen, psychiaters, therapeuten en coaches die cliënten graag het labeltje 'introvert' opplakken.

‘De kracht van stille mensen. Introvert zijn in een drukke wereld’, een uitgave van www.levboeken.nl, ISBN 9789400506220, softcover, 192 pagina’s, prijs 19,95 euro/ook als e-book verkrijgbaar.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer

Reïncarnatietherapeut/auteur

www.mariannenotschaele.nl 

Film 'Dior and I' - coupeuse kent Dior uit een vorig leven - geest Dior

Dior & I - documentaire

In augustus bekeek ik 'Dior and I', een mooi in beeld gebrachte documentaire over de Belg Raf Simons, die in 2012 creative director werd van het Parijse modehuis Dior. In deze film werd niet alleen aandacht geschonken aan een wat onzekere, gedreven, creatieve Raf Simons, maar ook aan de vele hard werkende creatieve vrouwen en mannen achter de schermen van het mode-atelier. 

Une vie antérieure - geest van Dior

Eén van de coupeuses, een goedlachse oudere vrouw, vertelt dat ze al op jonge leeftijd wist dat ze per se wilde gaan werken voor monsieur Dior. In haar omgeving werd die uitspraak vreemd gevonden, maar ze zei heel stellig dat ze Dior dan uit een vorig leven moest kennen, une vie antérieure. Ik vond het grappig om dit stukje tegen te komen in deze verder serieuze documentaire.
Andere vrouwen van het naaiatelier vertellen dat ze 's avonds laat, als het stil is, nog wel eens onverklaarbare geluiden horen en windvlagen voelen op de zoldergang van het modehuis waar Dior jarenlang de scepter zwaaide. 'Alsof de geest van Dior en nog rondwaart'.

Mode & vorige levens

Meer lezen over hoe vorige levens je huidige kledingvoorkeuren kunnen beïnvloeden? Download via dit linkje het gratis ebook 'Vintage Life' met reïncarnatieverhalen.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl 

Love Child - Australische tv-serie over zwangerschappen, geboortes, ongehuwde meisjes en illegale adoptie

Tv-serie 'Love Child'

Tv-serie Love Child

Op dit moment (aug./sept. 2015) is via Omroep Max en NPO/Uitzending Gemist de Australische drama/soap-serie 'Love Child' te zien. Een aanrader voor wie de Britse tv-serie Call the Midwife kent. 
Daar waar 'Call the Midwife' ging over lief en leed van verpleegsters die zwangerschappen en bevallingen begeleidden in de jaren vijftig, gaat 'Love Child' over de belevenissen van een jonge verpleegster in Sidney in 1969. 
Zij werkt in een opvangtehuis voor jonge ongehuwde meisjes die zwanger zijn. De zwangere meisjes staan na de bevalling hun kindje af ter adoptie. Adoptie die soms niet helemaal volgens de wettelijke regels verloopt.

Flower Power - 1969

'Love Child' is boeiend om naar te kijken. Niet alleen als je in de kraamzorg werkt of als verpleegster, maar ook als je therapeut bent. Onderwerpen als conceptie, zwangerschap, geboorte en bonding in de hippie-tijd zullen regressie- en reïncarnatietherapeuten zeker aanspreken.

Kleding, make-up en muziek uit de jaren '60 - de hit van Diana Ross, 'Love Child', is de titelsong van deze tv-serie - zijn perfect weergegeven en geschiedkundige gebeurtenissen komen terloops voorbij voor een juist sfeerbeeld (oorlog in Vietnam, vredesdemonstraties, de landing op de maan). Er wordt goed geacteerd en je krijgt een prima beeld van de normen en waarden in de hippie-tijd (vrije liefde, seks, eerste pil, zwangerschap, geboorte, adoptie).

Maak een middag vrij en kijk een aantal afleveringen achter elkaar op NPO/Uitzending Gemist en je zit helemaal in de sfeer van de jaren zestig. Deze tv-serie is ook een kijktip voor visagisten (jaren '60 make-up), liefhebbers van vintagekleding uit die periode en natuurlijk voor jonge mensen die een vorig leven hadden in de jaren zestig van de vorige eeuw en nu al weer opnieuw geboren zijn.

Meer lezen over de jaren '60 en hun nawerkingen

* Twee boeken over nawerkingen van communes in de hippie-tijd.
* Nederlandse tv-serie over het leven van Ramses Shaffy (jaren '60)
* Via mijn website kun je een gratis ebook downloaden met reïncarnatieverhalen in het teken van mode: 'Vintage Life'

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur/coach
www.mariannenotschaele.nl 

'Zie me, hoor me' - spannende roman van Martine Glaser over herinneringen aan een vorig leven - Spaanse inquisitie - middeleeuwen

Young Adult roman van Martine Glaser 

Zie me, hoor me - roman - Martine Glaser

Heerlijk om te lezen, deze spannende Young Adult roman van Martine Glaser!

Aan het rustige leven van de 17-jarige Amsterdamse Audrey Paets komt abrupt een einde. Is ze gek aan het worden? Komen trauma’s van vroeger opeens terug als visioenen en nachtmerries? Is er iets heel anders aan de hand? 
Haar vader stuurt haar eerst naar de 46-jarige psychotherapeut Leedeman en wil haar daarna laten opnemen in een psychiatrische kliniek. Audrey’s gelovige stiefmoeder ziet meer heil in exorcisme. 
Audrey vlucht naar haar grootouders in Spaans Baskenland. Tijdens de reis er naartoe en daar ter plekke ontdekt ze dat haar visioenen herinneringsflarden zijn uit het leven van Maite Sansin, een meisje van dezelfde leeftijd als Audrey, dat lang geleden in handen viel van de Spaanse inquisitie. Hoe dichter Audrey bij de plek komt waar die geschiedenis zich rond 1600 afspeelde, hoe meer ze de controle over haar eigen leven verliest.

De belofte op de achterflap van dit boek, ‘een intrigerende en spannende Young Adult-roman over een meisje van nu en een meisje van toen, en hoe hun levens zich vermengen’, wordt meer dan waar gemaakt. Ik heb ‘Zie me, hoor me’ achter elkaar uitgelezen! Wat mij betreft is deze roman geschikt voor een groter lezerspubliek dan alleen maar jong volwassenen, want als 50-plusser vond ik het ook erg fijn leesmateriaal ;).

Pluspunten aan deze roman van Martine Glaser:

- Goede, moderne (interne) dialogen met een juiste dosering humor (blz. 16 – “Ik gaf geen antwoord. Een van mijn regels is dat je op overbodige en onzinnige vragen nooit moet reageren.”)
- Beschreven therapeutische interventies (zoals op blz. 26 – “Leedeman legde zijn handen over de mijne en trok ze voorzichtig van mijn oren. ‘Je bent hier veilig, Audrey. Probeer het. Wat je hardop zegt, is vaak minder eng dan wat je hoort.’”).
- Therapeutische en historische uitleg tussendoor in het verhaal is goed ingebed, zonder dat de auteur badinerend overkomt of dat dialogen stokken Bijvoorbeeld over de betekenis van hallucinatie, depersonificatie, laudanum, alters, hypnotische trance, jeugdtrauma, hekserij, inquisitie, autodafe, exorsisme en tarotkaarten.
- Het hele verhaal leest als een trein en is goed geschreven, zonder storende taal- of stijlfouten.
- Hoe Audrey aankijkt tegen volwassenen (‘fossielen’) en de humor die ze gebruikt, is grappig en echt passend bij een 17-jarige (blz. 48 – “De alto kwam binnen met drie bekers warm water en één theezakje. Ik drink nooit thee, maar nu wel.” Blz. 61 – “Ward had iets ingesproken op mijn voicemail. Alleen oude mensen zoals je ouders doen dat nog.”)
- De overgangen en vermengingen tussen en met situaties in heden en verleden zijn perfect weergegeven, idem dito de droomfragmenten en wisseling van vertelperspectief op het eind van dit boek.
- De moeder van Audrey is bij de geboorte van Audrey overleden. Een goed uitgewerkte diepere leeslaag over schuldgevoelens (en trigger mbt het vorige leven van Maite Sansin).
- Vermelding van gebeurtenissen die we kennen uit het nieuws (Occupy en Lost Generation) maken dit verhaal modern en toegankelijk voor jongeren.
- Vanaf blz. 219 t/m 287 vindt er een verrassende, goede wending in het vertelperspectief plaats.
- Voor reïncarnatietherapeuten: (blz. 246-247 en 270) ‘vluchten in je hoofd’; goed uitgewerkt ivm onverwerkt sterven.

Iets minder sterk:

- Ik begrijp dat relatieperikelen een belangrijk onderwerp kan zijn in een Young Adult-roman, maar het opgevoerde vriendje van Audrey, Alexander Sprangers (zoon van een plastisch chirurg), vond ik weinig toevoegen aan het verhaal.
- De ene keer wordt gesproken over psycholoog, de andere keer over psychotherapeut (blz. 35) Ward Leedeman. Met zijn cassetterecorder komt hij wel heel erg ouderwets over. Tegenwoordig hebben alle reïncarnatietherapeuten van 45 jaar en ouder een voicerecorder in hun praktijk of mogen cliënten hun eigen smartphone-opname-app gebruiken.
- Collega reïncarnatietherapeuten zullen het misschien een gemiste kans vinden dat Leedeman niet als reïncarnatietherapeut is opgevoerd, maar als psychotherapeut. Bovendien is hij pas in staat samen met een alternatieve vriendin, hypnotherapeute Ellie Vogelzang, te werken met herinneringen uit vorige levens.
- Het gebruik van hypnose is een tikkeltje jaren 90-achtig. Tegenwoordig werken regressie- en reïncarnatietherapeuten met lichte trance en andere inducties (tekenen, gesprekken). Ook het idee van ‘weg zijn’ tijdens hypnose en zelf na een sessie niets meer kunnen herinneren van vorige levensfragmenten is een beetje achterhaald, maar voor het verhaal niet storend. Voor Young Adult-lezers zal deze kanttekening weinig uitmaken. Als je nog nooit van reïncarnatieherinneringen hebt gehoord, is ‘Zie me, hoor me’ een uitstekend boek om hiermee voor het eerst kennis te maken.
- De angst van Ward en Elly om te werken met vorige levens vond ik een beetje maf, maar dat komt natuurlijk omdat werken met vorige levens voor mij heel gewoon is :) .

Absolute aanrader!

Ik kan de roman 'Zie me, hoor me' van Martine Glaser (2015, uitgeverij Clavis, www.clavisbooks.com, ISBN 978-9044823967, 19,95 euro, 304 blz, harde kaft) van harte aanbevelen aan jongeren én volwassenen die houden van een mooi verhaal over reïncarnatieherinneringen, heksenvervolging en de Spaanse inquisitie. 
Mocht je het boek ‘Schijndood’ van Simone van de Vlugt een keer hebben gelezen, de roman van Martine Glaser heeft er wat van weg maar is stukken spannender en beter geschreven. 

Schrijfster Martine Glaser

Mini-interview met de schrijfster van 'Zie me, hoor me', Martine Glaser

Omdat ik zo genoten had van deze roman mailde ik schrijfster Martine Glaser enkele vragen, die ze hieronder beantwoordt:

* Hoe kwam je op dit onderwerp? 
Heel verhaal. Ooit was ik aan een boek begonnen dat in Bretagne speelt. Dat moest anders. Mijn kleindochter kwam van vakantie in Schotland terug met een verhaal over de heksenvervolgingen daar. Ik dacht dat ik dat in het nieuwe boek zou kunnen gebruiken en ging op zoek naar feiten. Daarbij stuitte ik op de Deense professor, die onbekend materiaal over de heksenjacht in Noord-Spanje had gevonden- heel boeiend. Eerst schreef ik een complete historische roman over Maite, maar bij nader inzien besloot ik tot de constructie met Audrey.

* Kun je wat meer vertellen over de titel? 
Zie me, hoor me slaat op Maite die gehoord wil worden, maar ook de diepere lagen van Audrey willen gehoord worden. En tenslotte is er de 99% die wordt geregeerd door 1% die gehoord wil worden.

* Heb je zelf iets met herinneringen & vorige levens of helemaal niets? 
Ik heb zelf geen specifieke herinneringen, helaas. Wel denk ik soms dat ik mensen al eerder heb ontmoet, zoals mijn partner - ik heb sterk het gevoel dat wij samen nog een weg te gaan hebben. Met de eerder genoemde kleindochter liep ik (ze was toen drie) eens langs het huis waar mijn betovergrootvader ooit heeft gewoond. Ze zei toen spontaan: daar heb ik vroeger gewoond. 
Als ik in Bretagne kom, heb ik altijd het gevoel dat ik thuis kom. 

* Welke passage in ‘Zie me, hoor me’ vind je zelf het mooist? 
Ik houd meer van Maite dan van Audrey. De momenten waarop hun levens elkaar raakten vond ik het leukst om te schrijven, ook al omdat je dan moet nadenken over triggers, associaties, verbanden. En ook dat stukje waarin Audrey ronddwaalt in een soort niemandsland :-). 

* Wat heb je met deze roman vooral willen overbrengen aan jongeren? 
Ik wilde overbrengen dat het niet altijd en overal normaal is dat je je stem kunt laten horen. En ook denk ik echt dat individuen een rol kunnen spelen bij het creëren van een betere wereld, en dat social media daarbij een rol kunnen spelen. Eerst wilde ik het boek 'share & connect' noemen. Verbinden, in verbinding staan is een centraal thema. 

* Wil je zelf nog iets toevoegen? 
Leuk dat er voor mensen met kennis van regressie/reïncarnaties ook wat in zit. Ik heb zelf alleen ervaring met ouderwetse psychotherapeuten en heb verder een paar hypnotherapiesessies gehad, vandaar mijn wat beperkte scope. :-).

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl 

Amy Winehouse - documentaire 'Amy, the girl behind the name' - vorige levens - jeugd - hsp

Deel van de filmposter - Amy Winehouse

Amy Winehouse

Na het zien van de documentaire 'Amy, the girl behind the name' (2015) van regisseur Asif Kapadia, dacht ik dagen erna nog aan de indrukwekkende filmbeelden (klik hier voor de Filmtrailer 'Amy').

Met Amy's muzikale talent maakte ik pas relatief laat kennis. Ik zag en hoorde haar voor het eerst in een live concertregistratie op tv, ze was toen een jaar of 24. Amy oogde kwetsbaar en verlegen. Ze was veel te mager en zag er met haar ultra dunne benen, armen met tattoo's, een bos omhoog getoupeerd haar, en in een te kort jurkje uit als een heroïnehoertje. Onzeker wiebelde ze heen en weer achter een microfoonstandaard, de ene hand zenuwachtig friemelend aan haar jurk, in de andere hand een kartonnen beker met sterke drank. Overduidelijk dronken en stoned, maar ze zong prachtig.

Ik kocht twee cd's met haar muziek en luisterde tijdens autoritten naar haar krachtige songs. Dat ze in 2011 op 27-jarige leeftijd stierf aan alcoholvergiftiging vond ik triest. Zo talentvol en toch het leven niet aankunnen...

De documentaire 'Amy' geeft een goed inkijkje in haar - helaas - veel te korte leven. Regisseur Asif Kapadia maakte een indringend portret over jazzartieste Amy Winehouse met nieuwe filmbeelden uit haar jeugd en als puber, audio-opnamen van telefoongesprekken met vrienden en nog niet eerder vertoonde studio-opnamen. Hij mixte dit met bestaande filmbeelden, liedteksten en andere privé-smartphone-filmpjes. We zien een jong, hooggevoelig talentvol meisje, dat afzakt van rising star naar een alcohol- en drugsverslaafde.

Amy's jeugd - depressie - eetstoornis - verslaving

Als je als (regressie)therapeut naar deze documentaire kijkt, valt op dat het zelfdestructieve gedrag dat Amy vertoonde, o.a. was terug te voeren op gebeurtenissen in haar jeugd. Amy was een sensitief meisje. De scheiding van haar ouders en de afwezigheid van haar vader een lange periode na die scheiding, hakten er emotioneel diep in. Ze was 'daddy's girl', miste haar vader. Ze groeide verder op bij haar moeder, zonder duidelijke begrenzing (van dit mag wel, dat mag niet). Om emoties de baas te kunnen, ontwikkelde Amy een eetstoornis. Ze at zich vol, spuugde daarna alles weer uit. Niemand in haar omgeving had dat in de gaten. Op tienerleeftijd schreef de huisarts al prozac voor, na de diagnose: depressief.
"I don’t think I knew what depression was. I knew I felt funny sometimes, and I was different. I think it’s a musician thing, that’s why I write music. But I’m not like, some messed up person. There’s a lot of people that suffer depression that don’t have an outlet."

Wanneer iemand 'bodemloos' opgroeit, is het moeilijk op latere leeftijd juiste keuzes te maken in het leven, bijv. in relaties. Deze documentaire maakt pijnlijk duidelijk hoe Amy de verkeerde partner kiest. Ze wordt verliefd op een jongen die ook een moeilijke jeugd heeft gehad, maar die zijn pijn bestrijdt met drugs en drank. De naar liefde hunkerende Amy geeft hem alles wat hij wil (lichaam, liefde, seks, samen drugs gebruiken, geld), maar zij krijgt er bitter weinig liefde voor terug.

Jazz-zangeres - samoerai - vorige levens

Amy Winehouse schreef songteksten die recht uit het hart kwamen. Ze bespeelde diverse instrumenten, ze zong prachtig. Jazz. Soul. Ska. Reggae. Rauw, met gevoel. Zang als persoonlijke uitlaatklep. Wie goed luistert naar wat ze zingt, leert haar werkelijk kennen.

Muzikaal talent wordt vaak opgebouwd in meerdere levens. Toen ik Amy die eerste keer op tv zag en hoorde zingen, dacht ik meteen aan een mogelijk vorig leven dat ze zou kunnen hebben gehad als zwarte jazz-zangeres in het blues-circuit van New Orleans, rond 1920.

In de documentaire maakt Amy ergens aan de telefoon een grapje tegen een vriend. Ze noemt hem sensei - Japans voor o.a. leraar- en zegt dat ze het niet kan helpen maar dat ineens zomaar woorden en liedteksten bij haar opborrelen, voor een battle rap. Op dat moment kwam het beeld voorbij in mijn hoofd van een Japanse samoerai, een strijder (battle) met tatoeages op de rug en armen en ik dacht, ja, dat klopt precies met zoals Amy er soms uitzag qua oogmake-up, haardracht en tattoo's. 
Soms grijpt een hoogsensitief persoon automatisch terug op oude herinneringen die in het onderbewustzijn sluimeren, zonder dat hij/zij nu iets af weet van voorbije levens. Wanneer iemand zich in een vorig leven heel krachtig heeft gevoeld, bijv. als samoerai, kan hij/zij zich in het huidige leven krachtiger voelen - op zwakke momenten - door kleding/make-up te dragen die aan vroegere tijden herinnert.

Japanse houtsnede, samourai

Ik hoop dat Amy in een volgend leven langer en meer kan genieten van haar eigen muzikale talent en succes. Wij moeten het voorlopig doen met de muzikale nalatenschap uit haar huidige leven.

Verder lezen

- Blogje met artikel over tatoeages en vorige levens.
- Artikel in 't Engels over Japanse tatoeages: history of ink, yakuza, samurai: klik hier. 
- Download het gratis ebook 'Vintage Life' en lees meer over de relatie kleding/mode & vorige levens: www.vorigelevens.nl
- Zet het woordje 'muziek' of 'zanger/zangeres' in het zoekfilter van dit blog en kijk wat er nog meer te ontdekken valt mbt vorige levens.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl 

'Self/Less' - film - voortleven dankzij een nieuw lichaam - bewustzijnsoverdracht

Film 'Self/Less'

Film Self/Less - voortleven na de dood

'Self/Less' (2015) wordt gepresenteerd als drama/SF-film, maar kwam op mij meer over als een romantische, zwakke actiefilm met een snufje toekomst. Het thema van deze film: hoe zet je zielsbewustzijn over - na de dood - naar een ander lichaam, en wat zijn de eventuele gevolgen?

Een apart verhaal

De terminaal zieke Damian Hale (Ben Kingsley), vastgoedtycoon, voelt er niet veel voor om nu al te sterven. Wat te doen?
Het SF-achtige bedrijf Phoenix Biochemics biedt uitkomst. De directeur/eigenaar kan bewustzijn van een gestorvene overzetten naar een nieuw lichaam, 'een leeg vat, een bundel organisch weefsel'. Prima oplossing voor rijke mensen die de dood willen ontlopen. 
Voor vele miljoenen dollars gaat Damian akkoord; met behulp van een geavanceerd scan-apparaat wordt zijn bewustzijn overgezet naar een ander, jong en gezond lichaam (Ryan Reynolds). Een moderne reïncarnatie-variant.
'Damian' leeft verder. Wel moet hij speciale medicatie gebruiken om afstotingsverschijnselen van zijn nieuwe lichaam te voorkomen. Dat waren ze bij Phoenix Biochemics voor het gemak vergeten te vertellen. Vervelend, hierdoor blijft hij afhankelijk van de directeur van dat bedrijf, die hem telkens een nieuw potje pillen verschaft.
'Damian' geniet van zijn herkregen vitaliteit. Hij is gezond, heeft geen last meer van de pinda-allergie die bij zijn vorige lichaam hoorde, hij sport, gaat achter jonge vrouwen aan. Alles goed geregeld. Totdat hij last krijgt van flashbacks: herinneringen aan militaire missies, een vrouw, een kind. Herinneringen die niet van hem zijn. 
'Damian' gaat op onderzoek uit. Van wie zijn die flashbacks? De ontknoping zie je deels van verre aankomen, maar het besluit dat hij neemt aan het einde van de film is toch verrassend.

Wel of niet gaan kijken?

Spreekt bovenstaand verhaal je aan? Ga dan zeker kijken. De film is mogelijk interessant als je houdt van films met onderwerpen als bewustzijn/ziel, voortleven na de dood of als je als regressie/reïncarnatietherapeut werkt met aangehechte energie van anderen, vorige levens en obsessies.
In augustus is 'Self/Less' nog in enkele Pathé-bioscopen in Nederland te zien; in België o.a. bij UGC in Antwerpen.

Filmtrailer

Ryan Reynolds speelde onlangs in de film 'Woman in Gold'. In 'Self/Less' acteert hij op hetzelfde niveau, gemiddeld. Van Ben Kingsley had ik als acteur meer verwacht. Veel acteurs in 'Self/Less' doen hun best, maar toch komt deze heus wel vermakelijke actiefilm wat mij betreft niet hoger dan een 7-.

De filmtrailer van 'Self/Less' kun je via dit linkje bekijken.

Andere films over reïncarnatie

Zet het woord 'film' in het zoekfilter van dit blog voor meer informatie over films met onderwerpen als reïncarnatie en vorige levens.

Groetjes,

Marianne Notschaele-den Boer
Reïncarnatietherapeut/auteur
www.vorigelevens.nl